Een groep die je gerust in één adem met pakweg Porcupine
Tree kunt vernoemen, is Po90°. De muziek van beide groepen zit stevig verankerd
in de sound van de jaren zeventig, maar waar PT vooral met Pink Floyd dweept,
steekt Po90° haar bewondering voor VDGG nauwelijks onder stoelen of banken. Dat
resulteert in vrij onconventionele progrock, waar lyrische en melodieuze
passages voortdurend alterneren met nukkige, dissonante flarden muziek, zodat de
trommelvliezen bij momenten erg op proef gesteld worden. Kortom : Po90° slaat
en zalft tegelijkertijd. Boeiend en eigentijds (regelmatig duikt een streepje
drum ’n bass op) blijft het alleszins en in dat opzicht is ‘Unbranded’ een
schot in de roos. Een klassiek stukje piano vormt de intro van ‘Gods of
Convenience’, een song over de nefaste impact van godsdienst op het menselijk
individu (en daar hebben we de laatste tijd al genoeg pijnlijke voorbeelden van
gezien). Schitterend nummer qua opbouw en intensiteit, heel strak gespeeld door
de groep en met een pakkend refrein dat je onmiddellijk naar de keel grijpt. De
titel ‘Migraine’ licht al een tipje van de sluier : een weinig toegankelijke
song, gebouwd rond een stevige gitaarriff, maar toch niet bijster overtuigend.
De titelsong ‘Unbranded’ gaat dan weer een heel andere richting uit en
belicht de meer lyrische kant van Po90° . ‘Shoulder to shoulder’ gaat nog
een stapje verder en wentelt zich 11 minuten lang in een ambient geluidsdeken,
met een bijzonder geslaagde bijdrage van Martin Orford op dwarsfluit. Tijdens
het instrumentale middengedeelte wordt nogmaals duidelijk dat Po90° heel goed
vertrouwd is met hedendaagse muziekstromingen, waardoor ze op briljante wijze de
kloof tussen verleden en heden weet te overbruggen. ‘Space Junk’ begint
furieus en roept herinneringen op aan het oude ELP. Dat niveau kunnen ze jammer
genoeg niet de hele duur van het nummer aanhouden, hoewel de gedrevenheid
waarmee gemusiceerd wordt, wel aanstekelijk werkt. Afsluiter is het epische
‘An autopsy in artificial light’, een 25-minuten durend werkstuk dat
eigenlijk een vervolg op ‘Afterlifecycle’is. Creatief brein van Po90° Andy
Tillison mag in dit nummer al zijn duivels ontbinden (de Heer zal het geweten
hebben) en geeft ook zijn Hammond regelmatig een flinke beurt, maar het duurt
toch zo’n goeie 15 minuten alvorens de meer melodieuze kant van de groep weer
aan bod komt. Het slot is ronduit schitterend en kan moeiteloos de vergelijking
met Spock’s Beard doorstaan. ‘Unbranded’ is geen hapklare brok progressieve rock, maar verdient ruimschoots het label van ons geliefd genre. Niet altijd conventioneel maar wel erg intrigerend en avontuurlijk. Behoorlijk progressief, dus. Bespreking: Piet Michem |
