Onze Noorderburen beschikken over een proglegioen waar ze best trots mogen op zijn. Salmon, Like Wendy, Flamborough Head, Triangle, For absent friends etc…zijn hier maar enkele voorbeelden van. Aan dit rijtje mag je thans Nice Beaver toevoegen, want met hun ijzersterke debuut ‘On dry land’ laat de band meteen horen over een paar sterke troeven te beschikken. De songs bvb. getuigen van erg veel maturiteit en werden met veel zorg geconstrueerd, zoveel is duidelijk. Ook in muzikaal opzicht lijken de heren zich in vele watertjes thuis te voelen. Van symfonische rock uit de jaren zeventig tot new-wave uit de jaren tachtig…’Nice Beaver’ weet de afstand probleemloos te overbruggen. En om alles in goede banen te leiden werd een beroep gedaan op producer Mike Van Dalm en dat is, te horen aan het eindresultaat, een erg goede keuze geweest. ‘Culley on bleecker street’ en ‘Oversight’ bijten de spits af en maken indruk : sterke songs, knap gearrangeerd met overtuigend gitaarwerk van Hans Gerritse en vooral fraaie melodieën, die zich meteen in je bovenkamer nestelen. Maar hét hoogtepunt is ongetwijfeld het slepende, dramatische ‘Wintersong’, dat zich middels een repetitief gitaarpatroon langzaam maar zeker naar een absolute climax weet te hijsen, nog extra ondersteund door de gedreven zang van Erik Groeneweg (wiens stem me soms aan John Cale doet denken). ‘Hope you don’t mind’ is niet enkel het langste nummer van de cd, maar toont nogmaals aan hoe ‘Nice Beaver’ er moeiteloos in slaagt diverse stijlen aan elkaar te koppelen zonder de eenheid van een song in het gedrang te brengen. Het begint vrij kalm, met Latimer-achtig gitaarspel, maar het behoorlijk heavy middengedeelte (je hoort flarden Queen, Black Sabbath en Deep Purple) freakt als vanouds om vervolgens weer te keren naar het melodieus klinkende hoofdthema. ‘Like this’ zou in de jaren tachtig een lekkere new-wave ‘krent’ geweest zijn, maar past niet echt in het geheel van dit album. Toch een leuk refrein, met Lademacher-achtig gitaarspel. ‘Where the river runs’ blijft in een ietwat embryonaal stadium hangen en breekt nooit echt open, maar het is alweer Gerritse die met fraai gitaarwerk de meubelen weet te redden. Afsluiter ‘We are the sun’ is een klapper van formaat en toont nogmaals aan hoe gemakkelijk deze groep van stijl weet te switchen, zonder aan spankracht te moeten inboeten. Heerlijk atmosferische klanken, afgewisseld met stevige gitaarrifs : het lijkt allemaal zo vanzelfsprekend maar ze zijn er verdomd goed in. 'On dry land' is een schot in de roos. Zelden zo'n goede muzikanten gehoord die er bovendien in slagen zo’n rijkgeschakeerd debuut af te leveren. Uitstekende songs, veel variatie, prima productie… ‘Nice Beaver’ heeft alvast een vliegende start genomen. Very, very nice indeed ! Bespreking: Piet Michem |
