Toen "Relayer" werd uitgebracht, werd dat al snel gevolgd door niet minder dan vijf solo-albums, één van elk van de toenmalige leden van Yes. De vreemde eend in de bijt was toen Alan White’s "Ramshackled" dat weinig of niets met prog te maken had. De geschiedenis schijnt zich te herhalen, met Spock's Beard in de plaats van Yes. Alweer is het de drummer die het meest popgeoriënteerde album uitbrengt. Nick wordt geholpen door mede-Beard-lid Ryo Okumoto en vrienden uit Beer for Dolphins. Het materiaal werd opgenomen in de befaamde Lawnmower and Garden Supplies studio, die voor Nick een tweede thuis is sinds hij begon samen te werken met wijlen Kevin Gilbert. Nick en zijn muzikale makkers werkten aan 15 songs, waarvan 11 de uiteindelijke CD haalden. De meeste ideeën voor de songs stammen uit de tijd toen Kevin nog leefde en een ervan werd zelfs samen met Gilbert geschreven. Akoestische gitaar en tribale drums zetten de lijnen uit voor ‘The river is wide’, dat een mengeling van Spock's Beard en Jellyfish blijkt te zijn, met een portie Phish bovenop. Ik hou vooral van het rustige experimentele deel met vocalen en een losse groove, vooraleer het ritme weer inzet. Nick heeft achter de drumkit gezeten voor Spock's Beard en Genesis maar ook voor meer popgerichte acts als Tears for Fears, Roland Orzabal, Beer for Dolphins en zelfs David Hallyday (zoon van Belg Johnny). Het is dus niet verwonderlijk dat Nick redelijk wat radiovriendelijke melodietjes geschreven heeft, naast meer uitgewerkte composities. De teksten zullen hem geen Nobelprijs opleveren, maar "Dream in red" is een aanstekelijk nummer, waarin zijn stem lijkt op die van Nik Kershaw. Titeltrack "Karma" is een percussief hoogtepunt, en ditmaal klinkt Nick's stem als die van Simon Le Bon (Duran Duran) op speed. "The game" is krachtig en overweldigend. Er zitten iets oudere opnames in verwerkt, zodat Kevin Gilbert zelfs na zijn dood nog zijn opwachting maakt op dit debuutalbum van zijn makker! Na een experimenteel intro is het vooral de piano die de aandacht opeist in "The waters edge", een prachtige melodische ballade met voldoende verrassingen om te blijven boeien. Als in een Beatles-klassieker verandert de sfeer van de song als een cello (of toch iets dat zo klinkt) zijn intrede doet. De song werd geschreven met Will Sexton toen Nick en Will deel uitmaakten van David Baerwald’s ‘New Folk Underground’. Dezelfde inventieve vocale aanpak wordt gebruikt in "Come what may" dat ook wel aan Gerry Rafferty doet denken. Het is een prachtnummer met spaarzame arrangementen, geschreven door David Baerwald en Kevin Gilbert. Wat "Dance on a volcano" is voor Genesis, zal het instrumentale "Untitled" zijn voor Nick d’Virgilio, alhoewel het wat meer scheurende gitaren bevat om het nog explosiever te maken. "Will it be me" is meer laidback in Don Henley-stijl, en kan zo op de radio overdag. In "Anything" lijkt Nick's stem weer op Nik Kershaw en Simon Le Bon als hij hoge noten probeert te pakken, maar er is ook drumwerk dat naar een climax toewerkt. De laatste drie songs vormen samen het epische "Paying the price". Het percussieve intro van "Dysfunction" met elektronica, stem en diverse instrumenten herinnert aan de inventiviteit van Peter Gabriel. Deze groovy song loopt over in "Paid the price", waar de sfeer meer richting rustige fusion gaat, met prima improvisaties op de gitaar in de stijl van Steve Lukather. Het laatste deel "Unknowing" is meteen de langste track van de CD, met funky passages, wah-wah-gitaar en Nick die tekeer gaat op zijn drums. De herhalingen naar het einde toe werken hypnotiserend, waarbij de arrangementen steeds spaarzamer worden zodat Nick's drums de verdiende aandacht krijgen. Na wat stilte is er nog een korte wilde jamsessie als verborgen track. Op voorhand had ik enige twijfel bij dit album, maar gelukkig is het noch een verzameling technische drum-hoogstandjes, noch een ordinair pop-album. ‘Karma’ is daarentegen een combinatie van de erfenis van Kevin Gilbert met het talent van Nick d’Virgilio. De drummer van Spock's Beard heeft altijd ook een beetje Donny Osmond willen zijn. Daarvoor heeft hij echter teveel haar op zijn borst, maar misschien is dat wel juist zijn karma! Bespreking: John 'Bo Bo' Bollenberg Vertaling: Lars Van Moer |
