Als ‘Karma’ voor Spock's Beard-drummer Nick d’Virgilio zijn eigen ‘Ramshackled’ is, dan moet ‘It’s not too late’ voor Neal Morse wel zijn eigen ‘Song of seven’ zijn. De overproductieve opper-Beard heeft inderdaad een tweede solo-album ingeblikt, tussen het opnemen en toeren met zijn eigen groep en met Transatlantic door. Het resultaat is een must voor de Spock-fan en voor iedereen die degelijk eerlijk songschrijverschap weet te waarderen. Neal Morse is immers topklasse als songwriter; zijn liefde voor de Beatles is al van mijlenver hoorbaar en de vocale harmonieën die zijn composities sieren zijn goddelijk! De piano in dezelfde ruimte als de drums opstellen was niet alleen een manier om de opnametechnicus gek te maken, maar stelde tevens de muzikale makkers Neal en Nick in staat nog nauwer samen te werken, als twee separate gorilla's in één swingende kooi! Sommige prog-experts mogen de muziek van Spock's Beard al te commercieel vinden, maar ook zij moeten toegeven dat Neal Morse een van de weinige hedendaagse prog-muzikanten is die zo'n oor hebben voor sterke melodieën. Dit talent komt nog beter tot uiting op dit solo-album. In combinatie met de karakteristieke stem van Neal maakt het deze CD tot een knaller, alhoewel de massieve productie de fans soms zou doen hopen dat de Spock-familie zich een jaartje op Hawai terugtrekt zodat de fans weer wat geld kunnen sparen! Neal's solo-materiaal vertrekt hoofdzakelijk van een akoestische basis. "It’s not too late", de titeltrack en meteen opener, heeft een hoofdrol voor de piano en kent een gospel-sfeer, mede door het gebruik van orgel. Naar het einde toe wordt het pop-karakter minder door jazzy improvisaties. "All the young girls cry" is een schoolvoorbeeld van Morse's genoemde talent voor catchy melodieën. "Leah" is een majestueuze ballade, waarin de zang ondersteund wordt door glorieuze strijkers en ook de Franse hoorn een interessante partij speelt. Wat zou dit gegeven hebben met Trent Gardner’s trombone!? "The change" is een ijzersterke popsong, evenals "Oh Angie" waarin drummer Nick voluit mag gaan. Toen Spock's Beard vorig jaar op het Nederlandse Bospop-festival speelde, kon broer Alan er niet bij zijn maar werd diens plaats op het podium ingenomen door een goede vriend, George Pappanostas. Die is inmiddels echter overleden, wat uiteraard een groot verlies is voor zijn familie en vrienden. "The eyes of the world (George’s song)" is een herinnering aan hem, en vraagt zich af waarom George zo vroeg moest afscheid nemen. In vele optredens van Spock's Beard zag ik al wat een grote muzikant Neal is, die ook met de akoestische gitaar prima uit de voeten kan. Dat toont hij hier in "Ain’t seen nothin’ like me", dat eenvoud, soul en toewijding combineert. "I am your father" bevat vele Beatles-referenties en dramatische piano. "The wind + the rain" is een waardige afsluiter, met een grootse finale met mellotron maar ook een geďmproviseerd gevecht tussen piano en drums. Dit solo-album behandelt de thema's verlies, vernieuwing en verandering en kan volgens de platenmaatschappij muzikaal gesitueerd worden tussen Don Henley en Ben Folds Five. Maar ‘It’s not too late’ kan ook met Phil Collins' solo-escapades vergeleken worden: als je Flaming Youth in de auto zou draaien, zou je vrouw er waarschijnlijk niet tegen kunnen, maar alles vanaf ‘Face value’ kan ze wel appreciëren. Zoals het platenlabel stelt: zoetigheid voor het oor! Bespreking: John 'Bo Bo' Bollenberg Vertaling: Lars Van Moer |
