|
Release: 2001
Label: Eigen label
Cat Nr: MCGP1
Totale speelduur: 45’10’’
|
Tracklijst:
Running through you 4:24 - Missed Summit 3:31 - Gift for you 3:22 -
Strong enough 3:22 - Perdersi nel blu 4:21 - All inside me 3:10 -
Sloth 5:26 - The Return 5:40 (oorspronkelijk op "The Nest"
van Clepsydra) - Open field 4:07 - Jeux entre les arbres 5:01 -
Olympic 2:41
Muzikanten:
Marco Cerulli – electrische en akoestische gitaren
Ariel Niggli - toetsen
Website :
www.clepsydra.ch/marco
|
De naam Marco Cerulli is niet bij iedereen bekend, maar als je weet dat hij
gitarist was van het Zwitserse Clepsydra, dan rinkelt er al een belletje. Deze
CD heeft met de muziek van Clepsydra echter niets te maken.
Laten we eerst Marco eventjes zelf aan het woord. "Gitaren hebben
normaal 6 snaren die volgens een vaste manier gestemd worden, waardoor akkoorden
cliché gaan klinken. Ik stemde die snaren anders (open tuning) en begon opnieuw
te leren op mijn ‘new guitar’.
Ik heb de technische vaardigheden weggelaten en vervangen door wijde open
ruimtes van gevoelens."
Een instrumentale CD interessant houden is niet gemakkelijk en zeker niet als
er alleen maar gitaar op staat, enkel heel sporadisch aangevuld met keyboards
van Ariel Niggli. Dit album heeft dan ook nog meer dan andere CD’s meerdere
beluisteringen nodig om tot je door te dringen.
Het is kalme muziek om rustig bij weg te dromen. Enkel jammer dat de muziek
nooit eens losbarst want het enige wat deze CD mist, is een climax.
De akoestische gitaar wordt prachtig afgewisseld of speelt samen met een
electrische gitaar en doet zelfs vergeten dat er geen drum aanwezig is. Op zich
is dat al een hele prestatie. Maar toch voel je dat de nummers met keyboards
beter zijn omdat ze voller klinken. Het tweede nummer "Missed summit"
brengt je het gevoel van "Private Investigations" en de piano en
strings in "perdersi nel blu" doen dit nummer boven de andere
uitstijgen. De uitzondering op deze bewering is "Olympic", volgens mij
het mooiste nummer en dat is dan weer met alleen maar een akoestische gitaar.
Marco heeft een mooi, gevoelig album afgeleverd, dat perfekt is als soundtrack
of als achtergrondmuziek, maar of ik het onder progrock kan catalogeren is een
andere vraag. Zonder zijn Clepsydra-verleden was dit album hier misschien niet
besproken.
Bespreking: Danny Focke
|