DUBBEL BESPREKING: 1 - 2De dagen dat een nieuw Marillion-album een grote gebeurtenis was in kringen van prog-liefhebbers, liggen al een tijdje achter de rug. Toch is er telkens nog enige nieuwsgierigheid wat de Britten, die menige klassieker gemaakt hebben, er nog van terecht brengen. Met "Anoraknophobia" hebben ze volgens mij een degelijk en hedendaags klinkend pop/rock-album afgeleverd. Maar "progressief" is het niet meer te noemen, want "afwisselend" of "vernieuwend" is Marillion op deze CD maar een beetje. "Between you and me" opent wel met een mooi toetsenintro, dat even veel goeds laat hopen, maar blijkt vervolgens een tamelijk banaal rocknummer te zijn. Daarna laat Marillion echter horen toch nog prima songs te kunnen maken met "Quartz". Tekstueel sterk, met metaforen over mensen die met verschillende soorten horloges vergeleken worden, en muzikaal afwisselend en boeiend, met trip-hop-achtige invloeden maar volgens mij na een dikke 5 minuten ook even de stijl van Genesis jaren 80. Zeker niet slecht, maar wel bizar dat de groep die in de jaren 80 als Genesis jaren 70 klonk, 20 jaar later even als Genesis jaren 80 klinkt. "Map of the world" is een eenvoudige maar melodieuze en mooie song, en dat is volgens mij een sterk punt van Marillion dat wel eens vermeld mag worden. Zelfs hun bekende klassieker "Kayleigh" boeit toch meer door de mooie melodie dan door complexiteit, dus mogen de heren dat van mij nog steeds doen, en dat doen ze goed, zonder echter het niveau van dat "Kayleigh" of bijvoorbeeld "Beautiful" te halen. Na twee sterke songs blijkt helaas het hoogtepunt van de CD al voorbij. "When I meet God" is op verschillende vlakken erg representatief voor het hele album: in de korte instrumentale stukjes hoor je dat Rothery, Trewavas, Kelly en Mosley prima muzikanten zijn, maar het grootste deel van de tijd moeten ze zich teveel in dienst stellen van de gezongen stukken. De teksten bevatten vele sterke zinnen (zoals hier het verrassende "When I meet God, I'm going to ask her…") maar de muziek is er teveel aan ondergeschikt en is redelijk eentonig. Overigens zijn alle teksten van de hand van zanger Steve Hogarth en is alle muziek van de vijf bandleden (behalve "Map…" waaraan nog een zesde persoon meeschreef). "The fruit of the wild rose" opent met een jazzy intro, maar de gewekte nieuwsgierigheid wordt alweer niet beloond - zanger "h" zinspeelt op een zomerromance maar muzikaal gebeurt er weinig. "Separated out" vind ik persoonlijk met "Map…" en "Quartz" een van de sterkste songs. Ook hier is de tekst, vanuit het standpunt van misvormde "freaks", sterk, maar ook muzikaal is er genoeg te beleven in deze drukke maar afwisselende compositie. Alleen spijtig dat het toetsenloopje wel erg op dat van "Light my fire" van the Doors lijkt. Vervolgens hebben we nog "This is the 21st century", een trip-hop-achtige song die echter lang niet het niveau van Massive Attack haalt, en de afsluiter "If my heart were a ball, it would roll uphill". De titel alleen verraadt al dat er weer veel aandacht aan de tekst is besteed, maar dit drukke rocknummer kan mij niet echt boeien, alhoewel eerlijk vermeld moet worden dat andere recensenten dit nummer wel erg goed vinden. Kortom: een drietal prima songs en voor de rest degelijk of middelmatig materiaal. Als dit een onbekend debuut was, zouden we er misschien anders over denken, maar van Marillion is dit toch teleurstellend. Misschien moeten ze op een volgende CD maar een stickertje plakken "met de bassist van Transatlantic"? Bespreking: Lars Van Moer TerugIn hun derde poging om een prachtig trip-hop album in navolging van bv; Portishead, Massive Attack of ons eigen Hooverphonic, moet ik toegeven dat ze daar ruim in gelukt zijn. Of dit uiteindelijk hun bedoeling is geweest laat ik in de midden, wel vind ik dat je na het album van Marillion samen met de Positive Light: Tales from the engine room kunt stellen dat het "Progrock Light" is uitgedoofd. Wat achteraf dus niet zo "Positive" blijkt te zijn. Waar Radiation nog een slechte poging kon genoemd worden om als de nieuwe Radiohead door het leven te gaan, was Marillion.com al een "goede" stap in de trip-hop richting. Met het nieuwe album Anoraknophobia komen ze in de juiste vibe om als nieuwe trip-hop revelatie te kunnen doorgaan. Misschien iets om op Studio Brussel te draaien ?? !! Begrijp me nu niet verkeerd Anoraknophobia is zeker geen slechte plaat, verre van. En als je meerdere genres van muziek wel ziet zitten kan je er zelfs van gaan houden. Maar progrock nee... dat is het niet. En dat is nu juist waarom je na het beluisteren van de "Nieuwe Marillion" zo'n bittere nasmaak overhoud, precies omdat deze band, de symfo band bij uitstek van de jaren 80 het "gevoel" niet meer kan waarmaken. Elke nieuwe band die zo'n album als Anoraknophobia zou kunnen maken werd op Stu Bru omhoog "gedraaid" en terecht want het is een schitterend trip-hop album. Bespreking: Jany Terug |
