‘All rise for the entrance of the judges’. Of heel vrij vertaald: ‘Beschuldigde, sta op’. Zo begint het tweede deel van de Heretik trilogie. ‘Malleus maleficarum’ is een sterk orkestraal en beeldend werkstuk, waarin eigenlijk een echt orkest zou moeten spelen, omdat geen sample deze compositie recht (!) kan doen. Dit nummer had bijna door Pär Lindh Project geschreven kunnen zijn, gezien de prachtige piano en kerkorgel. Drum en bas dragen ook hun steentje bij. Maar ook enkele Kit Watkins-achtige klanken sieren dit bouwwerk, zodat de bewondering voor Happy the Man duidelijk is. En ook de invloed van wijlen Alan Gowen weerklinkt in de synthesizergeluiden. De intro van ‘De praestigiis daemonum’ bevat mooi samenspel tussen keyboards en drums. Daarna is het de beurt aan de gitaar om op het voorplan te treden met lichtjes fusion-achtig spel, terwijl LeBlanc's synthesizers dan weer aan Rick Wakeman ten tijde van ‘Journey’ doen denken. Opvallend in ‘Heretik part IV’ zijn de fretloze bas, het gitaarspel en zang die als Peter Hammill klinkt. Vooral het deel waar het orgel de basis legt voor de gitaarsolo bevalt me. Vocale interrupties, verbluffende orgelsolo's en nog meer gitaargeweld wisselen elkaar af; orgel en gitaar lijken wel een vraag-en-antwoord-patroon te volgen. Het verhoor voor de rechtbank in "the trial"? ‘Ad judicium’ voert de snelheid nog op, met een aardig contrast tussen de ouderwetse clavinet-klanken en de scheurende gitaar. De adrenaline pompt, en de bas dient als hartslag. Het album sluit af met de meer intimistische sfeer van ‘Moral values part II’. In het intro verkennen gitaar en synthesizer samen de toonladders. Vervolgens krijgt het orgel, dat recht uit de oorspronkelijke Canterbury-school lijkt te komen, alle ruimte. Toch moet de intimiteit weer even wijken voor een gitaarstorm, maar dan keert ze weer wanneer een kind een mooie melodie zingt, enkel begeleid door piano en strijkers. Echt spijtig dat het geen echt orkest is, omdat dit zeker het absolute hoogtepunt is dat de haren op je nek doet rechtstaan! De tweede CD van de Heretik trilogie klinkt rijper en laat meer een groep horen waarin alle muzikanten hun eigen sterke kanten mogen etaleren. De kracht van de slotmelodie is zo sterk, dat ze gebruikt had moeten worden gedurende de drie albums als het hoofd-thema, de Heretik-melodie. Het derde deel van de trilogie, ‘The sentence’, is gepland voor eind 2001 en als Nathan Mahl op deze manier voortprocedeert, zal het eindoordeel heel positief zijn. U mag weer gaan zitten! Bespreking : John "Bobo" Bollenberg Vertaling : Lars Van Moer |
