Het ingenieuze hoesontwerp van Pink Floyd’s "Dark side of the moon" toonde ons duidelijk dat wit licht het resultaat is van het mengen van alle kleuren. Nu wil F2 Records ons doen geloven dat de echte kleur van prog … magenta is. Als we zien hoeveel verschillende muzikale invloeden deze groep heeft, als evenveel verschillende kleuren in een Hipgnosis prisma, dan zou de progkleur van de toekomst inderdaad wel eens Magenta kunnen zijn. Maar hoogstwaarschijnlijk weet de band niet dat er ooit al een Belgische groep was met diezelfde naam. Laat je niet afschrikken door de vreemde vocale harmonieën tijdens de eerste 23 seconden, want vanaf dan krijg je klassieke prog geworteld in de meest rijkelijke symfonische rock die je maar kan wensen. Belangrijkste groepslid is Rob Reed, die zijn vele talenten al bewezen heeft via zijn alter ego Cyan, met The Fyreworks en door gastoptredens bij Ezra, The Othello Syndrome en McCarthy. Hij geeft toe dat het idee achter Magenta is om de hoogtepunten van de proggeschiedenis te laten herleven door de invloed ervan te laten doorsijpelen in nieuwe composities. Over twee CDs verspreid levert dit anderhalf uur muzikale magie op, versierd met fabelachtige solo's en arrangementen. Zodra Christina Murphy de eerste lijnen begint te zingen van ‘Spirit of the land’, het eerste deel van ‘Children of the sun’, wordt duidelijk dat haar zang als een zusje van Annie Haslam klinkt. Andere gelijkenissen met het vroege werk van Renaissance zijn folk-invloeden en een sterke nadruk op de bas, zoals we ook hoorden ten tijde van "Ashes are burning", "Turn of the cards" en "Scheherazade", toen gespeeld door John Camp. In het tweede deel, ‘The journey’, worden we eerder aan Genesis herinnerd, vooral door de Banks-achtige keyboards. De klassieke arrangementen zijn schitterend en passen uitstekend bij de muziek, maar het had nog mooier kunnen zijn als er een budget was geweest voor een groot koor op het eind van ‘Thanksgiving’. Op beide CDs is er een kort instrumentaal nummer tussen de twee lange stukken. ‘Opus 1’ klinkt alsof het een overschotje is uit een akoestische sessie Steve Hackett en kent gothic en Spaanse invloeden. Vervolgens komt er een echt ‘opus’, ‘The white witch’ dat uit vijf delen is opgebouwd. ‘Overture’ laat ons niet alleen opnieuw genieten van de prachtige klanken van de Fender Rhodes elektrische piano, maar heeft een verbluffend sterke melodie die je dadelijk aangrijpt. De breekbare belletjes in ‘The white witch’ doen denken aan Mike Oldfield, maar vrijwel onmiddellijk verlaat Rob Reed dat voorspelbare pad en laat hij piano en fluit horen. Magenta speelt geen volledige song in de stijl van een oude grootmeester, maar gebruikt diverse referenties om atmosferen te creëren die bij de teksten passen. ‘Reflection’ is een dromerige passage met repetitieve patronen, waarbij houten blaasinstrumenten in de stijl van Karda Estra te horen zijn. Maar dan laat Christina ons weer genieten van haar engelachtige stem, alvorens synthesizers deze wonderlijke compositie afsluiten. Een klassieker! Over naar de tweede CD. Ook hier doen bas en piano even denken aan Renaissance in de eerste seconden van ‘Man the machine’ maar vervolgens lijkt het meer op Supertramp of zelfs op de harmonieën van de Beach Boys! Ook ditmaal lijkt het tweede deel, hier ‘War’ getiteld, op Genesis, met krachtig drumspel en mooie orkestrale arrangementen naar het einde toe. Stem en piano gaan wondermooi samen in het melodieuze ‘Remembrance’. Er wordt een ferm uitroepteken achter geplaatst als koperblazers hun ding mogen doen, vooraleer Reeds gitaarwerk ons weerom door Oldfield-achtige klanklandschappen voert. ‘Lightspeed’ doet weer even aan Genesis ten tijde van ‘Foxtrot’ denken maar dan schakelt Magenta alweer op iets anders over. ‘First contact’ zou een mengeling van Jethro Tull en Fish kunnen zijn, en heeft in het intro een mooi vrolijk orgeltje. ‘Opus 2’ is de tweede volledig akoestische gitaarsolo, met een stijl tussen Steve Hackett en Anthony Philips. Zoals op de eerste CD is dit een mooie onderbreking halverwege de schijf. Met de titel ‘Genetesis’ verwacht je natuurlijk dat Banks en Co nogmaals de belangrijkste referentie in de song zullen zijn, maar Christina’s kristalheldere zang roept toch weer meer de sfeer van de historische Renaissance-platen op. Maar dan verschijnt Martin Shellard op het toneel als een tweelingbroer van Steve Howe; zijn gitaarspel maakt de song immers vergelijkbaar met ‘Going for the one’ van Yes. Als Jon Anderson en zijn makkers dit hoorden, zouden ze aardig onder de indruk zijn! Tijdens ‘The new age’ moet ik denken aan de illustere groep Druid omdat de klank van de Moog-synthesizer sterk lijkt op die van Andrew McCrorie-Shand. Luister naar de gitaar in ‘Renewed purpose’, wacht op het kerkorgel en dan lijkt het alsof je ‘Awaken’ hoort. In ‘The search for faith’ is er Squire-achtig ritmisch basspel om de Yes-invloeden in dit epische nummer compleet te maken. Orkestrale tonen en klassieke piano sluiten de song af. Maar dan is er tot slot van het album nog het redelijk korte ‘The warning’, waarin Rob Reed een deel van de zang voor zijn rekening neemt en Christina hem beantwoordt, ondersteund door fragiele akoestische gitaar. Piano in de stijl van ‘Carpet crawlers’ geeft dit sluitstuk een pastorale sfeer van grote schoonheid. Het centrale thema van het hele album "Revolutions" is ‘geloof’. Ik heb zeker geloof in de toekomst van de progressieve rock. Magenta is het zoveelste bewijs dat het genre een blijver is. Album van het jaar, van het decennium, van de eeuw en waarom niet, van het nieuwe millennium! Bespreking: John 'Bo Bo' Bollenberg Vertaling: Lars Van Moer |
||||
