Als we terugkijken op 25 jaar geschiedenis van de Belgisch groep Machiavel moeten we erkennen dat ze nog steeds de nummer één van het genre in ons land zijn, alhoewel ze de puur symfonische benadering verruild hebben voor een meer commerciële aanpak. Dit laatste gebeurde onder stimulans van gitarist Thierry Plas die de groep deed flirten met new wave en met singles, wat zelfs enkele hitsuccessen opleverde. Eigenlijk dienen we de geschiedenis van Machiavel te verdelen in drie periodes. Ten eerste van 1975 tot 79 met puur symfonische rock op albums zoals ‘Machiavel’, ‘Jester’ en ‘Mechanical moonbeams’. Een tweede vruchtbare periode brak aan met de LP ‘Urban games’ en de komst van Thierry Plas en vervolgde met het album ‘New lines’ met de hitsingle ‘Fly’, het album ‘Break out’ geproduceerd door Deep Purple-producer Derek Lawrence en een tournee met Alice Cooper. Met het live-album ‘Valentine’s day’ splitte de band in 1982. Verschillende zijprojecten zagen het daglicht zoals Beige Neige en Twilight. Ondertussen werd Thierry Plas een veelgevraagd sessiemuzikant en Machiavel besloot het nog eens te proberen in 1987 met het album ‘The cry of pleasure’, waarop bekende Belgische artiesten meededen zoals Arno, BJ Scott en toekomstige echtgenote Dani Klein die later wereldwijde successen zou boeken als zangeres van Vaya Con Dios. Voorlopig bleef dit echter een eenmalige reünie, ondanks het uitkomen van een ‘Best of’ in 1991. Maar in 1995 stond Machiavel dan toch weer op het podium, in het kader van een korte tournee voor hun twintigste verjaardag. Het derde grote hoofdstuk begint als keyboardspeler Hervé Borbé vast groepslid wordt. Daarvoor werd Hervé in progkringen bekend als lid van de Belgische groep Now, die met zijn door Yes geïnspireerde muziek via enkele Musea-uitgaven liefhebbers over de hele wereld wist te bekoren. Hervé trouwde met Now-bassiste Véronique Duyckaerts, deed sessiewerk, begon weer te schilderen en zal allicht Now een tweede leven geven zodra hun twee kinderen wat groter zijn. Inmiddels brengt Machiavel in 1999 een nieuw studio-album ‘Virtual sun’ uit, gevolgd door een dubbele live-CD met opnamen uit 1996 met Jean ‘Toots’ Thielemans als gastmuzikant. Na al deze lotgevallen bestaat Machiavel, af en aan, dus 25 jaar, en dit is de aanleiding voor deze ‘Anthology’. Hierop staat niet alleen bestaand songmateriaal van Machiavel zelf maar ook van Beige Neige, Twilight, The Responsibles en Purple Prose, evenals een gloednieuw Machiavel-nummer ‘Heaven’s rules’. Is deze verzamelaar de moeite waard voor de progfan? De tweede CD zeker, vermits die vooral put uit de eerste albums en de langere songs, terwijl de eerste CD zich concentreert op het meer commerciële werk, vooral van het ‘New lines’ album. Eigenlijk dus vergelijkbaar met Genesis en hun ‘the shorts’ (18 tracks) en ‘the longs’ (10 tracks). Wie de twee CDs (in omgekeerde volgorde) beluistert, krijgt een perfect beeld van de evolutie van Machiavel, startend in pure Genesis-traditie en via een new wave-periode veranderend in een verbluffende rockgroep met duidelijke bewondering voor Led Zeppelin. Liefhebbers van echt progressieve rock zullen vooral de tweede CD weten te smaken, en daardoor misschien overgaan tot aankoop van de volledige eerste drie CDs. De sfeer van die periode is al onmiskenbaar in de allereerste seconden van het prachtige ‘Rope dancer’, een song die over de speelse synthesizer danst. Vervolgens zijn er rijkelijke strijkers en akoestische passages in ‘When Johan died sirens were singing’ met de leadzang van drummer Marc Ysaye die als zanger nadien plaats ruimde voor frontman Mario Guccio die vanaf het tweede album de rangen versterkte. Wie Mario's stem voor het eerst hoort moet er misschien even aan wennen omdat hij een hoge stem heeft die de muziek een aparte dimensie geeft. ‘Down on my knees’ lijkt een nieuwe Led Zeppelin-compositie maar met een extra injectie Mellotron op het juiste moment. Een van de sterkste melodieën uit hun oeuvre siert ‘After the crop’, alweer gestuurd door die zwevende synthesizers. Zoals gezegd is de eerste CD, met het recentere materiaal, wat minder interessant behalve voor wie een fan is van de groep ongeacht hun muzikale stijl. De nieuwe song ‘Heaven’s rules’ bespreek ik elders op deze Prog-Nose-site. Een ander onuitgegeven nummer is het korte ‘Birds are gone’. Het is een demo uit 1974 van Marc Ysaye, met invloeden van Lagger Blues Machine. De rest is meestal nogal ‘gewoontjes’ tenzij je een betere term vindt voor nummers als ‘No way to heaven’. Wel opvallend sterk is de ballad ‘Something’ uit ‘Virtual sun’, waarin Mario’s stem die van Robert Plant benadert. ‘Turn off’ klinkt als ska op speed, vooral in de snelle live-versie waarin gitarist Thierry Plas zijn kunnen etaleert. Een voorbeeld dat de groep allerlei stijlen probeerde is de reggae van ‘Over the hill’. Met ‘The rumour’ brengen ze een soort Belgische versie van Zeppelin’s ‘Rock’n roll’. De vier bonustracks illustreren de activiteiten van diverse groepsleden toen Machiavel stillag. Beige Neige brengt electropop, Twilight een slecht gezongen ballade, The Responsibles brengen country-getinte FM-rock wat zelfs enkele optredens in het voorprogramma van Plant-Page opleverde, terwijl Purple Prose de groep is die door Dani Klein geleid werd na het opdoeken van Vaya Con Dios maar die slechts een kort leven beschoren was. Al bij al een vreemd allegaartje. Machiavel’s ‘Anthology’ laat duidelijk horen wat een lange weg de groep heeft afgelegd, met vele muzikale invloeden in de loop der jaren. Liefhebbers van lange symfonische composities komen aan hun trekken op de tweede schijf, terwijl liefhebbers van eerlijke rock 'n roll de eerste CD zullen weten te smaken. In totaal tonen deze 28 tracks het leven van een groep gedurende 25 jaar, en volgens het oude cliché wordt wijn beter met de jaren. Gezondheid! A la votre! Bespreking: John 'Bo Bo' Bollenberg Vertaling: Lars Van Moer |
||||
