Sinds geruime tijd wil Pär Lindh Project als PLP afgekort worden. Als bewonderaar van Keith Emerson en ELP is dat nogal wiedes. PLP staat niet alleen voor deze drie letters maar vooral ook voor een kern van drie personen zijnde Magdalena Hagberg, Nisse Bielfeld en natuurlijk grootmeester Pär Lindh zelf. Voor dit laatste album, hun derde full studio album, hebben zij ook een titel van drie woorden gebruikt : "Vene, vidi, vici", zij kwamen, zagen en overwonnen. En deden zij dat ook ? Bij het vertrek van Jocke Ramsell en Marcus Jäderholm heeft PLP een beroep gedaan op de Kopycke broers toen die aan het toeren waren in de States. Voor het opnemen van dit album werd eveneens gebruik gemaakt van de gecombineerde talenten van sommige van hun vrienden met niet in de laatste plaats de nieuwe Flower Kings bassist Jonas Reingold. Er is ook een echt koor en een klein klassiek orkest, een sinfonietta, en dit alles om dit album nog meer klassiek doen te klinken dan de vorige albums. Opener "Adagio" begint met een kleine instrumentale sectie, heel klassiek en fel in de aard van "Dresden lamentation" op het "Gothic impressions" debuut. Maar dan is het alle sluizen open wanneer Nisse Bielfeld de drums à la Metallica aanvalt om de titeltrack te introduceren. "Vene, vidi, vici" herbergt geweldig orgelspel door Pär zelf verwekt gaande van ‘ordinair’ orgeltje tot prachtig kerkorgel opgenomen in de Varfrukyran te Enköping, Zweden. Na ongeveer twee minuten verandert het nummer richting ELP’s "Tarkus" terwijl het koor mij in de rustige passages doet denken aan de hoge stem van Druid’s Dane Stevens. Het nummer laat ook fantastische fretloze bas van Jonas Reingold horen die het nummer opkrikt naar ongekende hoogten tot een bijna up-tempo Dave Brubeck met wilde piano gespeeld door Pär. "Gradus ad Parnassum" is zo klassiek als maar kan met wat vleugelpiano en koor op de achtergrond. De intro van dit nummer opent met een plechtig klinkende Magdalena Hagberg alvorens de stemming volledig keert en Nisse zich volledig laat gaan door een vleugje James Hetfield toe te voegen aan dit complexe arrangement. Het is bijna alsof klassiek metal ontmoet ! In feite is het hele nummer een smeltkroes van verschillende invloeden en sferen waarbij alle muzikanten de kans krijgen om al hun uitzonderlijke capaciteiten uit te spreiden. Er is een deel van dit nummer dat eens te meer puur klassiek meesterschap is wanneer de vleugelpiano en Mellotron één worden. Dan speelt de piano in een geweldige sfeer waarin "Merlin the magician" een ontmoeting heeft met de "Hongaarse rapsodie", waarbij drummer Nisse Bielfeld de gelegenheid met beide handen aangrijpt om zich van het ene naar het andere genre muziek te drummen. Er is jazz, er is funk en er is de praktisch verplichte drumsolo die in dit geval gewoonweg stoomt ! Het nummer draait en keert om alzo het kerkorgel terug te halen en door middel van een kleine blazerspartij de weg te openen voor een verrukkelijk stukje vleugelpiano. Dit nummer zal meer dan eens moeten gedraaid worden alvorens de volledige appreciatie te krijgen ! "River of tales" klinkt dankzij de Blüthner piano van Pär als een kabbelend beekje dat ruggesteun geeft aan de heel romantische en melodieuze zang van Magdalena die toch wel heel ‘groots’ klinkt. Wat een piano al niet kan doen ! Het is één van de nummers die absoluut niet zouden misstaan op een solo-cd van Rick Wakeman want behalve de zang is het uitsluitend piano wat je hoort. In "Juxtapoint" heb ik het gevoel dat de drums te fel naar voren werden geplaatst in de eindmix waardoor de zachte mooie strijkers op de achtergrond overweldigd werden. "Le grand chambardement" is een compleet andere toestand met een koor dat heel kerkachtig klinkt en waar dan ook besloten werd om geen muzikale begeleiding mee te geven. Sprekend van verschillende sferen op dit album ! De titel "Adagio con flauto et clavicimbalo" klinkt heel oud en klassiek en dat is precies wat je krijgt wanneer het klavecimbel plaats maakt voor het koor gevolgd door Magdalena met op de achtergrond het kerkorgel. In deze passage zingt zij zeer plechtig alsof het een begeleiding is van een staatshuwelijk. Daarbovenop verwerkt Magdalena viool in het geheel waarna majestueuze synthesizers het ritme aangeven. Het moet gezegd dat het vioolspel heel dicht aanleunt bij de finesse van Vanessa Mae. Het album sluit af met het up-tempo "The premonition" met alweer een pallet van schitterend orgel en synthesizer doorweven met felle gitaarsolo’s in pure Jocke Ramsell-stijl. Feitelijk is dit het enige nummer dat met de originele bezetting werd opgenomen en dat wat betreft sfeer heel erg in de lijn van "Mundus incompertus" ligt. Vooral de percussieve aanval van Pär op het orgel springt in het oor en doet de luisteraar weer even denken aan Emerson. De balans in dit nummer is veel beter en het is zowat mijn favoriet geworden nadat ik de cd meermaals beluisterde. Ongetwijfeld zal dit nummer een schot in de roos blijken bij live evenementen. Met de verschillende ideeën van Pär, verdeeld over PLP, de sinfonietta en een in de nabije toekomst komend pianoconcert, is dit album een mengeling van mogelijkheden en compositorische stukken dat veelvuldige beluistering nodig heeft. Niettemin wat "Works" voor ELP was, is "Vene, vidi,vici" voor PLP : Het beste voorbeeld van ‘rock ontmoet klassiek’. Bespreking: John 'Bo Bo' Bollenberg Vertaling: William Beckers |
