|
Datum van release:
december 2001
Label : GEP (www.gep.co.uk )
Totale speelduur: 54’03
|
Tracklijst:
Sleep until you wake – 7’11 - Choosing a farmer (part 1) – 8’09
- On Stephen’s castle down – 2’26 - Shafts of light –2’52 -
Childhood’s End – 5’51 - Frost and fire – 6’26 - Of Tide and
Change – 8’56 - From the sublime – 6’36 - Chossing a farmer
(part 3) – 5’31
Muzikanten:
Michael Holmes: gitaar, bas en keyboards
Martin Orford: keyboards, fluit, zang
Gastmuzikanten:
Paul Cook (drum), Tony Wright (sax)
|
Geschiedenis van de groep.
Er staat een uitgebreide biografie in het bijhorende boekje en op hun site.
Die biografie begint met "Er was eens lang geleden, ver weg in het donkere
Hampshire, een groep die zichzelf The Lens noemde." Het is een mooi
verhaal, dat begint in 1976, met in de hoofdrollen Martin Orford en Michael
Holmes die, zoals iedereen weet later IQ vormden. (Ook Peter Nicholls werd al
gesignaleerd, al was het meer als presentator en verteller dan als zanger). Ze
werkten toen ook met een danseres (Carmine Brudenell) die danste vóór de
muzikanten op het podium.
In 1980 nam de groep de demo-cassette "No TV Tonite" op. Deze verkocht
goed op optredens en via mail order. Je vind er stukken van latere IQ nummers op
terug. ("Dans Le Parc Du Chateau Noir", "The Last Human
Gateway", "Widow’s Peak", "For Christ’s sake",
"About Lake Five" en "Through The Corridors") Live bootlegs
uit die periode bevatten zelfs stukken van "Human Nature" dat pas op
"Nomzamo" verscheen in 1987.
Toen Martin op zijn solo CD het nummer "Fusion" opnam, ontstond het
idee om net als met "Seven Stories into Eight", die oude nummers
opnieuw op te nemen.
Oorspronkelijk ging Martin ook de drums inspelen en daarvoor hadden ze Paul Cook’s
drumstel geleend. Toen hij toch bij de opnames aanwezig was, speelde Paul toch
maar zelf de drums. Ook Tony Wright (sax) doet een gastoptreden. Hem kennen we
van de laatste twee albums en van de live-optredens van IQ.

De muziek.
Het openingsnummer "Sleep Until You Wake" is een kalme song met
"spacy" strings en een prachtige "Genesis" gitaarsolo van
Michael.
"Choosing A Farmer (part 1)" opent met een zachte akoestische gitaar
en gaat dan over in een ritmisch stuk met een hammond. Opnieuw hoor je Steve
Hacket in de gitaarklank. Ook IQ is nooit ver weg. In dit nummer zitten ook een
paar leuke intermezzos, o.a. een ritmisch pianostukje en zelfs een tiental
seconden reggea. Verder bouwt het nummer op naar een mooie symfonische climax,
onmiddellijk overgaand in een herhaling van het akoestische gitaarspel. De song
eindigt met een stuk dat rechtstreeks op een IQ CD terecht kan.
"On Stephen’s Castle Down" is een samenspel van akoestische gitaar
en dwarsfluit en gaat over in "Shafts Of Light", een nummer met een
zwevend tapijt van de synth, doorweven met een psychedelische gitaarklank.
"Childhood’s End " heeft niets te maken met andere nummers die
iedereen kent met dezelfde titel. Het is een jazzy samenspel van de sax van Tony
met een hybride klank van Fender Rhodes piano en Hammond. In de tweede helft van
het nummer komt de enige zang van het album. De stem van Martin wordt door een
vocoder gestuurd en krijgt een electronische klank.
"Frost and Fire" heeft zijn titel niet gestolen. Het begin van het
nummer creëert een gure, koude sfeer met een aantal geluidseffecten (o.a storm
en onweer). Na een paar minuten hoor je een lucifer aangesteken en dat geeft dan
ook vuur aan het nummer. De rest van het nummer klinkt een beetje als "One
Of These Days" van Pink Floyd, maar dan minder electronisch. Je verwacht
ieder moment het aanzwellende orgeltje dat we kennen van Pink Floyd. Zelfs de
diepe, electronische stem is even te horen.
"Of Tide And Change" begint met een ritmisch pianostuk. De rest van
het nummer vertoont zeer veel vergelijkingspunten met het vroege IQ-werk.
Prachtig progressief nummer met veel variatie. Ook Paul Cook drukt duidelijk
zijn stempel op dit nummer. De dwarsfluit solo in het midden is er mooi in
verwerkt. Jammer dat Martin dat niet meer doet bij IQ. Dit is volgens mijn
mening het hoogtepunt van de CD.
"From The Sublime" opent met veel cymbaalwerk en een dromerige
synthklank. In dit eerste stuk wordt de spanning opgebouwd en kan je bijna niet
wachten op het tweede stuk dat langzaam in de melodielijn naar voorkomt. Jammer
genoeg wordt die opgebouwde spanning niet volledig uitgebuit, want het nummer
barst nooit volledig los.
"Choosing A Farmer (part 3)" geeft een mooi, progressief slot aan deze
CD. Je herkent er duidelijk stukken van "Widow’s Peak" in.
Deze CD is een must voor IQ-fans en progrock-liefhebbers in het algemeen. Het
is een interessant album om de evolutie van een groep te leren kennen. Ik hoop
dat ze er stukken van opvoeren tijdens hun komende optredens.
Bespreking: Danny Focke
|