Vorig jaar vierde Kayak zijn come-back met het uitstekende ‘Close to the fire’. De daaropvolgende tournee kwam even in het gedrang door het wegvallen van Max Werner, maar met de komst van Bert Heerink (ex-Vandenberg) werd een geschikte vervanger gevonden. Toch rees bij menig Kayak-fan de vraag of de groep überhaupt nog toekomst had zonder een zanger van het kaliber Werner of Reekers. Het antwoord is … jazeker ! Heerink is zondermeer een uitstekend zanger die de fraaie composities van Scherpenzeel en Koopman vocaal mooi inkleurt. ‘Icarus’ is een machtig symfonisch epos dat de luisteraar van de ene verrukking in de andere brengt. Groots qua opzet, dramatisch qua uitvoering…een klassiek meesterwerk. De inzet van strijkers geeft dit imposante nummer nog meer glans. Een verbluffend staaltje van muzikaal vakmanschap. Als de symfonische storm na exact 8’ en 22" gaat liggen, moet ik even naar adem happen. Maar veel rust wordt me niet gegund, want ‘Miracle Man’ is een behoorlijk stevig, soms dreigend nummer, met een knipoog richting Arena. ‘Cassandra’ is de eerste ballade op ‘Night Vision’ en heeft wat van ‘Seagull’. Klinkt goed, maar wel een beetje melig. Anders is het gesteld met het schitterende ‘A Million Years’ : fraaie melodieën en dito zang van Heerink, met een korte maar mooie gitaarsolo van Rob Winter als toemaatje. Het meer popgerichte ‘Water for guns’ is ook een sterke track en laat een knap staaltje van meerstemmige zang horen in het refrein. Op het bluesrock-achtige ‘The way of the world’ doen blazers hun intrede, maar als compositie kan het niet echt overtuigen. Met ‘Hold me forever’ worden we alweer op een mooie (semi-)ballade vergast, waarin Heerink vocale ondersteuning krijgt van Rob Vunderink. Een erg hit-gevoelig nummer, overigens. Drummer Pim Koopman tekende voor 2 songs op dit album, en ‘Tradition’, zijn eerste bijdrage, is een knaller van formaat : op en top Kayak, zoals ze in de jaren zeventig klonken. Heel even lijkt het alsof Johan Slager weer van de partij is, maar vergis je niet : de knappe gitaarpartijen zijn wel degelijk het werk van Rob Winter. Na het kalme middenstuk volgt een indrukwekkend muzikaal gedeelte, met heerlijk toetsenwerk van Scherpenzeel (orgel en mellotron). ‘All over again’ zorgt voor een welgekomen rustpauze. ‘Life without parole’ is de 2e song van de hand van Koopman : een lekker up-tempo nummer, met alweer Rob Winter in een glansrol. ‘How’ is een onvervalste slow, en eindelijk krijgen we Scherpenzeel op accordeon te horen. ‘Carry on boy’ is een semi-ballade, met fraaie vocale partijen, inclusief een heus koor. Op ‘Good riddance’ krijgen de blazers een tweede kans, en deze keer lukt het wel : een lekker rocknummer, dat enigszins vergelijkbaar is met ‘Big Wedge’ van Fish. Afsluiter ‘Rings of Saturn’ is een wat melancholische song, maar valt toch iets te licht uit. ‘Dromen zijn bedrog’, zong Marco Borsato nog niet zo lang geleden. Wat als Scherpenzeel en Koopman hun krachten zouden bundelen om een onvervalst symfonisch album te maken, met enkel songs van het kaliber ‘Icarus’ en ‘Tradition’ ? Ach, laat ik gewoon maar stellen dat ‘Night Vision’ een prachtplaat is. Stop nu met lezen en spurt als de bliksem naar je platenboer. Kayak anno 2001 ligt op jou te wachten. Bespreking: Piet Michem |
