"De weelderige symfonische structuur tijdens het openingsnummer "Regalis Apertura" geeft meteen het gevoel van hun muziek. Die wordt steviger als Thomas Youngblood zich met zijn gitaar als strijdbijl in de arena stort, zoals in het klassiek geïnspireerde "Forever"." Eens te meer fantastisch geproduceerd door Heaven’s Gear lid Sascha Paeth is Kamelot’s muziek gegroeid door de jaren heen en dit is duidelijk te horen in het ijzersterke "Wings of despair" met een super gitaarsolo afgewisseld met een clavinet en echte orkestklanken van The Rodenberg Symphony Orchestra. Synth-klanken voortkomend uit de Miro, die ook voor de orkestarrangementen zorgde, zorgen ervoor dat de intro van "The spell" ietwat industrieel aanvoelt alvorens alle sluizen opengaan inbegrepen een zeer sterk refrein dat één van de handelsmerken van deze band blijkt te zijn ! Zonder enige twijfel is "Don’t you cry" één van de mooiste nummers om mee uit te pakken. Een aanloop met smaakvolle klassieke gitaar onmiddellijk gevolgd door een ingehouden strijkersensemble en dan laat Khan horen wat hij vocaal in z’n mars heeft door het briljante werk dat hij aflevert doorheen dit middeleeuws geïnspireerde lied. De melodie van dit nummer is zo sterk dat de haren in m’n nek rechtop gingen staan en DIT, wat experten wel eens durven zeggen, IS het absoluut bewijs van een hit ! Het doet mij tevens ook een beetje denken aan de intieme muzikale momenten van Dream Theater. Arabisch klinkende zang introduceert de charmevolle titeltrack die eens te meer heavy gitaar alsook mooi georkestreerde arrangementen bevat, dit alles met drumpartijen die "buiten het normale" reiken. Een ander smaakvol akoestisch nummer kun je vinden in "Temples of gold". Hierin hoor je eveneens de rare shakuhachi bespeeld door Farouk Asjadi die erin slaagt om samen te smelten met de zachte natuur van dit nummer. Heel erg Rhapsody-achtig moet "Across the highlands" klinken om met de drums een doorbraak te vinden in de massa van symfonische toestanden en hamerende gitaren. De laatste drie nummers zijn eigenlijk maar één nummer dat "Elisabeth" heet en meer dan 19’ duurt. "Mirror Mirror" is een erg plechtige song die min of meer in dezelfde sfeer zit als het huidige "Blackmore’s Night" materiaal. Met "The devil doll" als outro wordt plaats gemaakt voor "Requiem for the innocent" waarin de operazang van Liv Nina Masven zit. Naar mijn smaak hadden deze vocals meer op de voorgrond mogen staan in plaats van op de achtergrond wat nu het geval is. Voor het laatste stuk "Fall from grace" zit een leuke partij piano verwerkt. Maar dan gebeurt er iets vreemds; het nummer stopt als er eigenlijk nog zeven minuten te gaan zijn terwijl er niks, en ik herhaal, helemaal NIKS gebeurt. Dus in plaats van de eerder vermelde 19’ krijg je 12’ muziek en zeven minuten pure stilte. Kamelot gaat ambient ? Helaas lijkt het meer op "Kamelot bedot zijn fans" wat toch een spijtig einde is van een voor de rest uitstekend album. Zonder twijfel is dit zo’n typische zet van de platenfirma waarbij je eerst denkt een CD van 55’ lang te kopen, maar uiteindelijk slechts 48’ krijgt. Misschien bestaat er wel ergens een exemplaar waarop er een geheime boodschap staat in die stilte waar een stem plots zegt : "U bent de gelukkige winnaar van een gigantisch huis met zwembad in Florida !" Volgende keer, mijn beste vrienden, wees eerlijk en laat het ofwel zoals het is of voeg voor mijn part een slaapliedje toe, ingezongen door jullie grootmoeder, maar behandel jullie fans niet op deze manier. Boerenbedrog, heel slecht voor je Karma ! Bespreking : John "Bobo" Bollenberg Vertaling : William Beckers |
||||
