Bij alle aandacht die de laatste jaren naar de Scandinavische prog gaat, wordt één belangrijke naam dikwijls over het hoofd gezien: die van Isildurs Bane. Deze Zweedse groep werd lange tijd vergeleken met Camel, vooral omwille van hun rijkelijke symfonische arrangementen en fraaie melodieën. In de loop der jaren is de groep rijper maar ook inventiever geworden. Na een reeks studio-albums is er nu deze live-dubbel-CD, voor 90% gevuld met opnames van optredens over de hele wereld, en voor 10% uit de eigen repetitieruimte van Isildurs Bane. Daarbij is soms gebruikt gemaakt van oudere bestaande opnames die nog herwerkt werden. Door tijdens de live-optredens extra muzikanten en bekoorlijke improvisaties toe te voegen, kan de groep nu minder met Camel vergeleken worden maar meer met After Crying (luister bijvoorbeeld naar "Exit permit") en soms ook met de Nits. Op deze CDs staan opnames gemaakt in beperkte bezetting maar ook met een grotere groep, zodat de muziek soms erg intimistisch en dan weer grootser klinkt. De opnamekwaliteit is van hoog niveau en gastmuzikanten als Björn Jason Lindh op fluit en gitarist Janne Schaffer zijn klassebakken. Het is te horen dat de muzikanten ook thuis zijn in de wereld van theater en dans. De muziek is gevarieerd, met folk, progressieve rock, kamer-rock en ook wat jazz doorspekt met dialogen. Kleine samples hier en daar maken het nog interessanter. Hoogtepunt is waarschijnlijk het lange "Exit permit", met volledig orkest en overweldigend arrangement. Verspreid over het album staan zes "nieuwe" collage-stukken, getiteld "Extroversion" (phase 1 to 6). Ze staan tussen de verschillende live-opnames, zodat de sfeer van het ene optreden niet vermengd wordt met het andere. "Celestial vessel" is een nieuw stuk, uitgewerkt rond de trompet van Fredrik Davidsson en de trombone van Ola Akerman. Toen het nieuwe millennium nog maar een half uur oud was, kreeg deze compositie haar live-première, waarbij tevens een gelijknamig standbeeld "Celestial vessel" onthuld werd, dit alles voor 2001 enthousiaste toeschouwers in het Zweedse Halmstad. Een apart element in de muziek van Isildurs Bane is het veelvuldige gebruik van vibrafoon en andere percussie-instrumenten door Klas Assarsson. Deze fragiele klanken maken de muziek heel apart en gevarieerd en zorgen ervoor dat werkelijk niemand in het publiek tijdens hun concerten durft te babbelen, zeker niet tijdens een prachtig nummer als "Das Junkerhaus". Een ander meesterwerk is "Cheval", waarvan sommige symfonische passages aan The Enid doen denken. "Exit visa" is dan weer zuiver orkestraal en klassiek. Allemaal illustraties van de unieke combinatie die de leden van Isildurs Bane vormen. De groep zelf noemt deze live-dubbelaar "een montage, een interpretatie, een deconstructie en een reconstructie tot iets nieuws". Ik zou het zelf niet beter kunnen formuleren. Bespreking: John ‘Bo Bo’ Bollenberg |
||||
