Het nieuwe album heeft nog maar eens een ander logo. De traditie zet zich dus gewoonweg verder. Het is zelfs zo dat "The seventh house" het eerste echte nieuwe album van IQ is sinds "Ever" van 1993 tenminste als we het concept-album "Subterranea" niet meetellen hetwelke toch nog anders is dan een ‘normaal’ album. "Ever" was voor mij het beste album dat ik sinds lange tijd hoorde ; daarom was het halsrijkend en vol verlangen uitkijken naar de opvolger. Het was wachten tot nu omdat na "Ever" mijn collectie werd uitgebreid met "Forever live", "Seven stories into ninety eight", "Subterranea", "The lost attic" and "Subterranea : the concert" welks, zoals reeds hogerop vermeld, behalve het concept niet echt nieuw materiaal bevatte. IQ klinkt heden ten dage veel zelfzekerder dan ooit tevoren. Sinds "Ever" leidt de groep een tweede leven met als gevolg een stevige line-up waarin ieder groepslid z’n draai kan vinden. "The wrong side of weird" begint met fantastisch synthesizerspel van Martin alvorens het doordringend felle basgeluid van John Jowitt een krachtig ritme introduceert en daar bovenop het unieke stemgeluid van Nicholls zijn weg vindt. Terug vergelijkend met "Ever" dat opent met "The darkest hour", kan je "The wrong side of weird" een beetje in dezelfde lijn zien : Dit smaakt naar meer, veel meer ! Het nummer zelf bevat verschillende atmosferen waardoor de perfecte aard van het nummer (en van het hele album) wordt weergegeven, namelijk alle aspecten van een relatie. Er is een geweldig middenstuk waarbij Martin gebogen over zijn piano als het ware een muzikaal tapijt uitrolt waarop Nicholls spelenderwijs zijn stem kan laten gelden. Griezelig angstaanjagende gitaarakkoorden van Michael Holmes en bijpassende baslijnen van John Jowitt aangevuld door de agressieve drumpartij van Paul Cook brengen dit nummer naar het einde toe tot een machtig geheel en een eerste climax. Glorierijke strings openen "Erosion" om daarna weer te wijken voor de gevoelige stem van Peter . Er zitten elementen in dit nummer waarvan je denkt dat je ze al eens hoorde omdat het zo een typisch IQ nummer is. Een absolute klassieker vanaf het eerste moment dat je dit nummer hoort. Michael Holmes heeft produktiegewijs een opmerkelijke job gedaan omdat je elk detail kristalhelder hoort. Aan de ene kant heb je de open arrangementen en vervolgens, wanneer gitaren en ritme overnemen krijg je overal klank zonder ook maar één moment te kunnen spreken van over-arrangement Het openingsnummer, zijnde eveneens het titelnummer van deze cd is het langste epos van dit album en heeft als basis de fingerpicking van Holmes op akoestische gitaar. Het is nogmaals Orford’s piano die een verandering van stijl brengt waardoor hijzelf in staat is om een donker klinkende synthesizersolo toe te voegen. Naar het einde toe begeleiden mellotronklanken de gitaar naar een wel verdiende apotheose. "Zero hour" is een geweldig ontspannend nummer waarin zelfs flamenco-achtig akoestisch gitaarspel van Mike in voorkomt en daarenboven wordt dit nummer helemaal gesmaakt door de wondermooie saxsolo van Tony Wright. Orford herhaalt ook nog eens Nicholls’ refrein wat een zeer originele aanpak is. Eens te meer klinken de keyboards van Martin veelbelovend bij de openingsmaten van "Shooting angels" maar dan zetten de andere groepsleden plots een erg commercieel, zelfs bijna klinisch klinkend patroon in. Wanneer de backings "Angels" zingen kan ik mij niet van het gevoel ontdoen dat dit echt typisch MTV spul is. Het zou wel eens een goede live favoriet kunnen worden omdat dit nummer zeker de stroeve en pijnlijk stijve ledematen van enthousiaste toehoorders kan losmaken ! Het album sluit af met "Guiding light" opgebouwd volgens het gepatenteerde eigen patroon van Martin’s piano aangevuld met strings die de heel melodieuze zangpartij van Peter ondersteunen. Het is pas wanneer Martin een industrieel klinkende synth-klank inzet dat de rest van de band bijspringt met een aanvullend steeds herhalend pattern waarbij de gitaar van Mike toch nog uit het geheel springt. Een beetje op het randje, dit nummer, omdat het verschillende muziekstukken zijn die werden samengelijmd om een geheel te vormen met als resultaat dat dit nummer het minst samenhangend van allemaal klinkt. "The seventh house" is zonder twijfel het beste album dat men kan verwachten na het beluisteren van "Ever", want "Ever" zal "Never" verbeterd worden, hoe hoog hun IQ ook moge worden. De zes nieuwe nummers zetten IQ voorgoed op de neo-prog kaart, een wereld die hen past als een handschoen, een handschoen die stevig de sleutel in handen houdt van ………. The seventh house. Bespreking: John ‘Bo Bo’ Bollenberg |
