Het Amerikaanse Iluvatar is niet meteen de koploper wanneer het op ‘output’ aankomt. Hun gelijknamige debuut stamt uit ’93, het daaropvolgende ‘Children’ uit ’95, terwijl het zoethoudertje ‘Sideshow’ uit ’97 dateert. Iluvatar blijft echter trouw aan zijn platenfirma en ook het geluid is eerder ongewoon voor een Amerikaanse band. Dat geluid leunt namelijk nogal sterk aan bij wat vaak zo oneerbiedig ‘neo-prog’ wordt genoemd. Vooral vergelijkingen met Galahad, het ‘oude’ IQ, het ‘oude’ Marillion en het Genesis ten tijde van ‘Wind and wuthering’ komen hier naar voren. Ook al noteren we sinds het debuut een aantal groepswissels toch blijft de herkenbaarheid gewaarborgd door de stem van Glenn McLaughlin en de gitaarsound van Dennis Mullin. De zweverige toetsen en het dromerige gitaarspel maken van ‘Savant’ een wondermooi nummer, vooral het gebruik van mellotron geeft het nummer extra zweefkracht. Er steekt aardig wat dramatiek in het uptempo ‘Dreaming with the lights on’ waar regelmatig aardige keyboardpartijen op ons worden losgelaten dit alles gestoken in een zéér puike produktie. Het ietwat hardere ‘Better days’ laat de groep in eenzelfde adem vernoemen als Rush ten tijde van ‘Counterparts’ en ‘Test for echo’ terwijl McLaughlin’s stem hier een beetje gevangen zit tussen Geddy Lee en Stuart Nicholson. Een beresterk nummer ! Het eerder akoestische ‘Even angel’s fall’ vormt een mooi rustpunt vooraleer Iluvatar zich met ‘Indian rain’ aan het epos van deze CD waagt. De aanhef is sterk Pendragon op z’n best terwijl de gitaarsolo me aan Collage doet denken. Daarna evolueert het nummer naar een kruising tussen Genesis en de betere Italiaanse school en daar zal het overtollige gebruik van mellotron wel niet vreemd aan zijn. Had ik ze met ‘Children’ misschien iets afgeschreven dan moet ik Iluvatar met ‘A story two days wide …’ meteen in eer en geweten terug de allerhoogste onderscheiding geven want dit is zonder meer een plaat om van te snoepen ! John ‘Bo Bo’ Bollenberg |
