Galahad heeft al heel wat tegenslagen gekend en het is dan ook een half mirakel dat ze er nog steeds staan. De immer vriendelijke Stuart Nicholson en z’n companen verdienen het vermits ze toch al redelijk wat kwalitatief hoogstaand materiaal afgeleverd hebben. Jammer genoeg zit er te veel tijd tussen de daadwerkelijke opnames, een ruimte die ze opvullen met remixes en outtakes. Hun derde wapenfeit op dat vlak is hier het gevolg van. Ik zag hen de afgelopen.jaren verscheidene keren aan het werk en ik moet toegeven dat zij één van de zeldzame groepen zijn die het evenwicht tussen het artistieke en het commerciële gevonden hebben. Vooral hun sterke melodieën blijven keer op keer verbazen. Dit ‘nieuwe’album bestaat uit 4 delen, die elk een bepaalde periode markeren. De eerste 3 songs dateren van 1993 en werden opgenomen als de ‘Radio sessions EP’ en uitgebracht door Voiceprint, als onderdeel van hun goedkopere ‘radio sessions’ serie. De intro van ‘Aries’ is op en top Galahad, maar het nummer was niet terug te vinden op zowel ‘In a moment of madness’ als ‘Nothing is written’. Live breekt het potten en dat komt vooral door het gedreven ritme en de talrijke synth-solo’s. Eén van mijn favoriete Galahad-nummers is het instrumentale ‘Learning curve (live and learn part two)’, hoewel het enigszins afwijkt van de versie op ‘Sleepers’. De piano neemt de instrumenten op sleeptouw naar dramatisch klinkende muziek, terwijl het nummer zicht voortsleept naar een slot met breekbare klanken… uit een muziekdoos. Verbazingwekkend ! Het tweede deel bestaat uit 3 songs die voor de BBC opgenomen werden, meer bepaald in studio 5 in Maida Vale (Londen) in maart 1991. De opnames werden uitgezonden tijdens de Friday Rock Show op resp. 26 april en 20 september van datzelfde jaar. Het toont aan dat er toen toch wel belangstelling voor dit muziekgenre was. De legendarische Tommy Vance gaf de groep een kans tijdens één van zijn bekende shows en die promotie was mooi meegenomen na het winnen van de ‘Rock War’ competitie. ‘One for the record’ klinkt erg AOR en verwijst naar bands als Bronz en Asia. ‘Room 801’ was een obligaat nummer tijdens elke sessie en doet aan de vroege Marillion denken met een schepje Fish (Credo) er bovenop. Deel 3 bestaat uit een live-opname van ‘Exorcising demons’, opgenomen op 22 april 1995 tijdens een optreden voor de Classic Rock Society. Hoewel de intro vooraf opgenomen was, moest Spencer Luckman toch live drummen omdat Karl Garrett zijn diskettes vergeten was. Vooral het middengedeelte is erg fraai, met hevige breaks die plaats ruimen voor rustig pianospel. De bombastische passages doen sterk aan Genesis denken. Op het vierde deel hebben heel wat mensen lang zitten wachten. Hun nauwe samenwerking met Twelfth Night en hun zanger (wijlen) Geoff Mann, bracht hen ertoe mee te werken aan het aan Mann opgedragen album ‘Mannerisms’ (uit 1994), uitgebracht op het inmiddels verdwenen SI-label. Als ode aan Geoff Mann koos Nicholson voor het nummer ‘The cealing speaks’, een song die al jaren tot de favorieten van menig progfan behoorde en die Galahad ooit speelde met Geoff Mann achter de microfoon. Jammer genoeg werd hier nooit een opname van gemaakt. Het is algemeen geweten dat het Italiaanse Mellow-label erg dure ‘tribute’ albums uitbracht met notoire progartiesten in de hoop dat de échte fans van die bands onmiddellijk tot kopen zou overgaan. Galahad was bij zowel de Camel (1996) als de Genesis (1995) tribute betrokken. Hou je geldbeugel nog even dicht, want zowel ‘Lady Fantasy’ als ‘Chamber of 32 doors’ vind je op dit album. ‘Lady Fantasy’ klinkt iets losser en steviger dan het origineel van Camel, en Nicholson’s stem mag je ook niet gaan vergelijken met Latimer’s zachte stemgeluid dat we nu al zo’n 27 jaren kennen. Mooie orgelsolo…bijna zoals Bardens. Karl Garrett switcht nadien moeiteloos van stijl en laat Tony Banks herleven in ‘The Chamber of 32 doors’, terwijl Roy Keyworth zijn uiterste best doet om Steve Hackett’s speelstijl te evenaren. Jammer dat de covers te veel op het origineel lijken en te weinig als Galahad klinken. Het is nu wachten op een nieuw album (voorlopige titel ‘Year zero’), maar deze leuke collectie van zeldzame opnames bevestigt toch de status van Galahad. Om ze even zelf te citeren : "het is een kwestie van volharding!". Bespreking: John 'Bo Bo' Bollenberg Vertaling: Piet Michem |
