Zonder twijfel was een groot aantal onder jullie danig in de ban van het album "Space revolver". Het binnenhalen van Jonas Reingold introduceerde als het ware een vernieuwde aanpak zodat we ons allemaal begonnen af te vragen wat de groep nu nog zou kunnen uitvinden om te blijven boeien. Het nieuwe album betekent tevens het afscheid van drummer Jaime Salazar en grijpt als het ware terug naar de "Back in the world of adventures" periode. Beginnend met keelgezang zoals de Tuva-zangers (Siberië) is natuurlijk iedereen vanaf het begin voor het volle pond geboeid te weten wat er verder zoal te gebeuren staat met het openingsnummer ‘Last minute on earth’. De groep introduceert vervolgens een zware gitaar welke spoedig door een vette orgelklank wordt bijgestaan teneinde Hasse’s stem te begeleiden. Opnieuw wordt het duidelijk wat voor een belangrijke rol Tomas Bodin zal spelen binnen het karakteristieke geluid van de Flower Kings. Het is waanzinnig hoe de Fender Rhodes ertoe in staat is om de andere instrumenten het zwijgen op te leggen alvorens er opnieuw wild en hevig tegenaan te gaan richting één van Roine’s eerste gitaarsolo’s. Naar het einde toe haalt Stolt één van z’n typisch sterke melodielijnen boven net voor Jonas z’n fretless bas laat galmen eindigend in pure improvisatie. Wat een opener ! Spreken van sterke melodielijnen is een understatement eens je ‘World without a heart’ hebt gehoord welke een sterk naar Steve Howe verwijzende gitaartechniek blootlegt. Sta ook even stil bij de Patrick Moraz achtige klank van de synth. Helemaal op het einde van dit nummer is het alsof er een achterwaartse tapeloop te horen valt en het zou me niet verwonderen dat het John Lydon is met een achterwaartse versie van PIL’s ‘This is not a lovesong’ ! Het langste nummer op dit album is het wervelende ‘Road to sanctuary’ waarvan de groep zelf vindt dat er heel wat ELP invloeden in schuil gaan terwijl de bevreemdende tempowisselingen referenties van de grote Zappa oproepen. Hasse weet als geen ander hoe hij een bijna outtake van Brain Salad Surgery moet inzingen. Door middel van een heel klein stukje Oldfield-achtige gitaar verandert de sfeer in een onheilspellende soundscape op het einde verlost door wondermooie akoestische gitaar die als het ware het warme Mediterrane klimaat aankondigt. Opnieuw is het Tomas Bodin’s grandioze Hammond spel welke de muziek in een hardere richting stuwt. Titelnummer ‘The rainmaker’ is opgebouwd rond een bolero thema inclusief heerlijk orkestrale arrangementen en een gitaarsolo welke het midden houdt tussen metal en blues. Stolt houdt je eraan je te herinneren aan "Relayer" eens je naar ‘City of angels’ luistert welke inderdaad een redelijke dosis pure Steve Howe bevat naast het feit dat het is uitgevoerd in de niet zo makkelijke 11/8 maat ! Het herbergt eveneens een royale dosis meerstemmigheid die heen en weer zwemmen tussen de jazzy George Benson achtige gitaar interventies. Je ervaart ook een zonnig, probleemloos, funky gevoel welke dwars door het nummer heen snijdt vooraleer het eindigt in een ware climax aangevoerd door de machtige toetsen van Tomas die de gitaarklanken sporadisch doorlaat alsof het zonnestralen zijn. ‘Elaine’ is een zacht nummer waar Roine’s stem ondersteund wordt door de bas van Jonas, mellotron en twaalfsnarige gitaar. Zou je schrikken wanneer ik je zeg dat dit nummer zéér dicht aanleunt bij authentieke Genesis ? Een "Wind and wuthering" sfeertje komt binnenvallen tijdens ‘Thru the walls’ niet in het minst omwille van de toetsenbijdrages. Humor doet haar intrede wanneer de Tuva stem opnieuw van zich laat horen ! Een vrouwenkoor opent de weg voor ‘Sword of god’ welke snel overschakelt in onvervalste heavy metal waarbij Hasse dankzij de wonderen der technologie geholpen wordt om z’n stem zo dicht mogelijk bij die van Paul Rodgers te nestelen. Ergens in het midden schuilt er nog een folky intermezzo alvorens de vlam weer in de pan vliegt dankzij een rijke dosis percussie. De rust keert weer met het Middeleeuws klinkende ‘Blessing of a smile’ waar ook saxofoon aan het geheel wordt toegevoegd welke wonderwel samensmelt met de dissonante basklanken waardoor het geheel als een soort ‘Los endos’ eindigt. Opnieuw sterk op de Genesis leest geschoeid is het instrumentale ‘Red alert’ waar vibrafoon om het hoekje komt kijken. "The rainmaker" eindigt met ‘Serious dreamer’, een verhalend nummer met zeemzoete harmonies, typische Flower Kings kenmerken en opnieuw die Patrick Moraz trekjes voor het geheel middels 12-string gitaar opnieuw thuishaven Genesis opzoekt. Helemaal op het eind openen gitaar en piano voor een herhalende sequentie van de chorus doch dit keer met een funky beat als reisgezel. Ik moet eerlijk bekennen dat ik na een eerste beluistering eerder teleurgesteld was. Voor mij klonk "The rainmaker" in ieder geval stukken minder boeiend dan "Space revolver". Het is steeds moeilijk om een stap terug te nemen. Vraag dat maar aan de miljonair die net al z’n geld verspeeld heeft in Vegas ! Maar dan begon ik het album nog diverse keren te beluisteren en het album groeide na elke luisterbeurt. Het is zeker niet zo experimenteel als ‘Space revolver’ en daarom zullen fans van ondermeer "Back in the world of adventures" en/of "Retropolis" niet eens teleurgesteld zijn gezien de groep als het ware naar haar roots teruggrijpt. We moeten echter toegeven dat Flower Kings opnieuw een zéér gediversifieerd aanbod heeft afgeleverd inclusief enkele onverwachte harde kantjes. Het zal nog verrassender zijn te horen wat de nieuwe drummer er in de toekomst van zal bakken doch op dit ogenblik mogen we gerust stellen dat de groep elf nieuwe klassiekers aan het reeds indrukwekkende repertoire heeft toegevoegd. Een pluim voor de Flower Kings ! Bespreking: John 'Bo Bo' Bollenberg |
||||
