DUBBEL BESPREKING: 1 - 2Een weergave van het allereerste optreden van Finisterre in de VS, op ProgFest97. (optreden in de storybook Farm, vandaar de titel van het album) Finisterre is afkomstig uit Italië. Hun roots zijn King Crimson, Camel, Genesis, Van Der Graaf Generator en Pink Floyd, (volgens hun eigen bio) maar ze lijken af en toe ook op Porcupine Tree en Ozric Tentacles maar dan meer jazzy. Speciaal aan dit optreden was het feit dat hun originele fluitspeler nog eens meespeelde en dat ze speelden op geleende instrumenten, die niet overeenkwamen met hun originele. (vooral de keyboards) Het optreden begint met "In Limine" van het gelijknamige tweede album. Vooral de fluit drukt zijn stempel op dit nummer. (doet soms denken aan Jethro Tull maar vooral aan PFM) Psychedelische gitaren en veel tempowisselingen maken dit nummer interessant, met misschien iets teveel improvisatie. Hetzelfde kan gezegd worden van het tweede en langste nummer "Orizzonte degli eventi". "Hispanica" is een prachtig, kalm nummer, dat begint met een fluitsolo, daarna een stuk zang en een mooie akoestische gitaarsolo. "Aftaloma" is een cover van PFM (Premiata Forneria Marconi), een nummer van 10 minuten waar niet veel in gebeurt. Waarom een cover als hun eigen nummers veel beter zijn? Soms zit er humor in hun nummers (als het zo bedoeld is tenminste), bijvoorbeeld in "Macinaaqua, Macinaluna" stoppen ze plots en spelen een stukje klassieke muziek op piano en gaan daarna weer verder. Vooral in dit nummer is te horen dat hun zwakke punt de zang is, maar er wordt weinig gezongen op de ganse CD. Na de zang volgt er een stukje walsmuziek op zijn Italiaans en daarna weer de hardere gitaarklanken, variatie genoeg dus. Er komt ook een prachtige gitaarsolo in, die doet denken aan Steve Hacket. "Asia" is een mooi instrumentaal nummer waarin de muzikanten , vooral de gitarist, laten horen wat ze kunnen. "Phaedra" is een nummer met zeer veel en mooie tempowisselingen, jammer genoeg ontsierd door een voorstelling van de muzikanten, waar elk zijn solo speelt. Op het einde komt er dan ook nog een stuk van King Crimson en de solo van Firth of fifth van Genesis. Het blijft natuurlijk één van de mooiste gitaarsolo’s die bestaan, maar hij is ondertussen al voldoende live gebruikt. (Transatlantic, Quidam, Globalys,…) Het optreden eindigt met "Canto Antico", een zeer mooi, lang nummer, dat regelmatig aan Camel doet denken. (een naam waaraan je ook regelmatig denkt bij het beluisteren van Finisterre) Een zeer mooie live CD, die meerdere beluisteringen nodig heeft. Eenmaal de nummers bekender in de oren klinken, klinkt dit album zeer goed. Het lijkt de moeite waard om deze groep verder te volgen. Ze beweren immers dat deze live-CD een overzicht is van hun vroeger werk en dat ze nu aan de start staan van een nieuwe periode. Afwachten dus. Bepreking : Danny Focke TerugNieuwste werkstuk van deze alomgeprezen Italiaanse topband. De opname zelf dateert van 1997 en geeft het concert van deze groep op Progday weer. Het was trouwens hun eerste concert in de USA. Deze Italiaanse groep draait al mee sinds begin jaren negentig. ‘Finisterre’ is zo’n typische jaren zeventig band, met heel wat muzikale invloeden, gaande van jazz tot klassiek, van symfo tot meer experimentele rock. Dit bont allegaartje aan diverse stijlen wordt voorzien van een stevige portie dynamiek, met heel wat ruimte voor de gitaarfratsen van Marelli en de interventies van Grazia op dwarsfluit. De muziek is erg gevarieerd, avontuurlijk, onvoorspelbaar en blijft boeien van begin tot einde. Geen wonder dat ze in ‘Phaedra’ hulde brengen aan enkele groten uit de proggeschiedenis : King Crimson en Genesis, bijvoorbeeld. En ‘In limine’ klinkt aanvankelijk als Focus maar zwermt nadien naar zowat alle kanten van het muzikale spectrum uit. En niet te vergeten : ook groot voorbeeld PFM mag op ‘Storybook’ de revu passeren op het door ‘Finisterre’ gecoverde ‘Altaloma’ .Overigens mag er in muzikaal opzicht wat gefreakt worden, vermits de helft van de songs de 10-minutengrens overschrijdt. Het snelle tempo waaraan de Finisterre-trein voortdendert, wordt af en toe (gelukkig maar) even onderbroken door kalmere passages (vooral door de bijdragen van Grazia), waardoor het geheel wat evenwichtiger klinkt. ‘Storybook’ laat een rijkgeschakeerde muzikale indruk na, die bovendien nog extra in de verf gezet wordt door de meer dan behoorlijke geluidskwaliteit. Het laat tevens een groep horen die de knepen van het vak heel goed kent en uitermate veel respect betoont voor hun illustere voorgangers uit de jaren zeventig. Gave muziek ! Bespreking: Piet Michem |
