Ondertussen weet iedereen wel van de vreemde samenloop van omstandigheden toen op de allereerste dag van de officiële release van de nieuwe live set van Dream Theater twee vliegtuigen de WTC torens in de as legden. Toeval wou dat net die brandende torens op de hoes stonden afgebeeld iets wat voor Dream Theater echt niet kon. Als echte New Yorkers werden meteen alle reeds in omloop zijnde exemplaren van de markt gehaald die straks op 23 oktober in totaal verschillend artwork de wereld zullen worden rondgestuurd. In afwachting daarvan kan prog-nose jullie reeds in geuren en kleuren vertellen wat je straks mag verwachten. Op zich lijkt het een beetje van het goeie teveel als je weet dat de groep reeds in 1993 de CD "Live at the Marquee" afleverde, in 1998 nog de dubbelaar "Once in a livetime" op ons losliet en dan nu drie glimmende schijfjes richting fans overmaakt. Doch als je het geheel van naderbij bekijkt is het echt geen slechte zet. Wellicht is Dream Theater één van de groepen met het meeste bootlegs achter haar naam welke pakweg allen, op de Majesty demo’s na, live registraties betreft. Aan de ene kant is het dus een zet om de illegale wereld een stap voor te zijn (hoewel ik ze nooit Pearl Jam zie nabootsen door legale opnames te voorzien van elk concert) en aan de andere kant betekent de nieuwe set een herkansing voor het integrale "Scenes from a memory" album. Terwijl diehard fans dit album nog steeds als het magnum epos van de groep beschouwen zijn de verkoopcijfers niet echt meegevallen. Liever dan het kind een vroege dood te laten sterven werd dan maar besloten om verspreid over drie CD’s de integrale registratie van Dream Theater uit te brengen zoals deze werd opgenomen op 30 augustus 2000 in de Roseland Ballroom te New York toen de groep werd uitgebreid met een acteur, een zangeres en een gospelkoor. Deze laatste doet ondermeer op een bombastische manier haar intrede tijdens ‘Fatal tragedy’. Gans de eerste CD en de eerste drie nummers van de tweede CD bevatten dus de integrale versie van "Scenes from a memory" welke hier perfect wordt uitgevoerd en in een schitterend gedetailleerde mix op plaat werd gezet. Vergelijken met de kakofonie op Bospop vorig jaar is totaal onmogelijk ! Tussen de nummers ‘Beyond this life’ en ‘Through her eyes’ in steekt een solospot waarin John Petrucci en zangeres Theresa Thomason hun ding mogen doen. Vooral de zang doet erg Pink Floyd achtig aan wat totaal niet vreemd is als je eventjes aandachtig naar de opener ‘Regression’ luistert. ‘John & Theresa solo spot’ klinkt dan ook als een soort conversatie tussen gitaar en stem. Het valt ook op wat voor een fantastische aanwinst de integratie van Jordan Rudess is in de groep. Ook al was Sherinian nog zo’n charismatische verschijning, met Derek in de groep zou Dream Theater nu wellicht gevallen zijn voor de voor de hand liggende platvloerse progmetal met nadrukkelijke heavy metal uithalen daar waar de komst van Jordan het klassieke element uit de kast heeft gehaald zodat een doodgewone piano opnieuw zijn plaats heeft gevonden in de unieke muziek getuige ondermeer ‘The spirit carries on’ met opnieuw een gastrol voor zangeres Theresa Thomason. Nog maar net heeft de groep met ‘Finally free’ een punt gezet achter de integrale versie van "Scenes from a memory" of daar heeft het uitzinnige publiek precies vier seconden de tijd om zich de longen uit het lijf te schreeuwen alvorens ‘Metropolis pt. 1’ van start gaat (trouwens "Live scenes from New York" wordt ook wel eens "Metropolis pt. 2" genoemd). Gedreven als nooit tevoren weet Portnoy zijn makkers perfect in de gelederen te houden ook al gaat Myung tijdens zijn wervelende bassolo ongelooflijk te keer en schudt Rudess totaal nieuwe klanken uit z’n mouw. Hopelijk wordt het nieuwe album iets in deze stijl want de diverse breaks en tempowisselingen die dit nummer rijk is is voor mij net de basis voor schitterende prog ! Vanaf het ogenblik dat Petrucci’s harde gitaaruithalen "The mirror" aankondigen voel je zo de temperatuur in de Roseland Ballroom stijgen. Dit is het soort muziek welke evengoed zou kunnen thuishoren bij groepen als Limp Bizkit en/of Slipknot ware het niet dat het arrangement té complex in elkaar steekt. De basklank van Myung komt hier duidelijk gedetailleerd uit de verf wat in vergelijking met de brij tijdens Bospop een aangenaam feit is. Opnieuw laat Petrucci horen wat voor een virtuoos hij wel degelijk is zodat zijn plaats aan de zijde van Satriani en Vai tijdens de G3 toernee zeker niet overdreven was. Opnieuw wordt er geen seconde adem gehapt want ‘The mirror’ vloeit meteen over in ‘Just let me breathe’ waarbij Portnoy de vaart in de muziek blijft behouden. En nog is het niet gedaan wanneer ‘Acid rain’ wordt aangesneden een ideaal nummer om het onmetelijke talent van Portnoy in de verf te zetten. Luister maar eens naar die dubbele basdrums ! En nog is het feest niet gedaan want de adrenaline sijpelt verder door in ‘Caught in a new millennium’ een mix tussen ‘Caught in a web’ en ‘New millennium’. Stel je voor een groep die zelf instaat voor haar eigen mix ! Wellicht was het de heren opgevallen dat beide nummers een identiek ritme herbergen waardoor het natuurlijk voor de ex-Berklee studenten een koud kunstje werd om beiden in één te laten verstrengelen. Tijd om naar lucht te happen met het wondermooie uit "Images and words" geplukte ‘Another day’ waarbij voor de gelegenheid de altsaxofoon van Jay Beckenstein (volgens mij ooit één van de stuwende krachten achter Spyro Gyra en eigenaar van de Bear Track studios) in de spotlight komt te staan. Niet alleen is Jordan Rudess blij deel uit te maken van Dream Theater, de groep is eveneens uitzinnig tevreden met zijn aanwezigheid waardoor ze hem op deze release een heuse solospot cadeau hebben gedaan. Simpelweg getiteld ‘Jordan’s keyboard solo’ weet de man zich middels piano een weg te banen doorheen virtuositeit en klassieke aanpak, vingervlugheid en innemende romantiek. Via een sequencer loodst Jordan wat ritme in het geheel om zo de synthesizers in de solo te integreren. Het zoveelste bewijs dat Rudess de ontbrekende schakel was om Dream Theater tot in de allerhoogste regionen van de progmetal beweging te loodsen. Derde en laatste CD alweer en meteen het startschot voor de complete ‘A mind beside itself’ trilogie uit de CD "Awake" welke meteen op enthousiast herkenningsapplaus mag rekenen. Gewoonweg schitterend is helemaal het einde van ‘Erotomania’ waar John Myung zijn aanloop mag nemen naar ‘Voices’ waar zijn basspel als het ware de ruggengraat vormt. Ik kan me toch niet van de mening ontdoen dat, ook al is LaBrie een beresterke zanger, hij af en toe eerder tiert dan zingt getuige sommige delen in ‘Voices’. Het sluitstuk van de trilogie ‘Silent man’ is verschillend dan het origineel met een opvallend stukje tussen Petrucci en Rudess in het midden. De herkenbare intro van ‘Learning to live’ wordt aangesneden terwijl we ondertussen reeds twee en een half uur ‘onderweg’ zijn en Dream Theater geen minuut verveelt. Vooral de uiterst gebalanceerde mix zorgt er natuurlijk voor dat deze live opname pakweg klinkt als een studio album en daardoor bij elke luisterbeurt opnieuw nieuwe details oplevert. LaBrie verlaat weer even zijn natuurlijke vibrato om meer te gaan roepen ipv te zingen welke wel een onderdeel vormt van het ‘oudere’ werk. Het lijkt er toch op dat hij op de laatste albums bewuster met zijn stem omspringt en ook de arrangementen in die sfeer worden uitgetekend. Prettig klinkt hier de korte interactie tussen synths en toms en de verandering qua ritme dat plotseling neigt naar etnische verwijzingen. Er volgt een korte stilte alvorens Rudess de draad weer oppakt en we afstevenen naar de sterkste melodielijn uit het nummer met een memorabele Petrucci als uithangbord die de muziek plots naar reggae doet overschakelen ! Dream Theater goes Jamaica ! Jammer dat Bob Marley dit niet kan meemaken ! Aan het afscheid van James te horen was dit het laatste officiële nummer op de playlist doch Dream Theater zou Dream Theater niet zijn mochten ze na zo’n marathon meteen huiswaarts keren. Hun toegift bestaat uit het 24’ lange ‘A change of season’ dat hier voor het eerst in een live uitvoering te horen valt. Meteen valt het enthousiasme van het publiek op dat luidkeels de beginmelodie meezingt. Op het einde van het instrumentale stuk ‘The darkest of winters’ komt een grappig stukje van Rudess het nummer binnen geslopen alsof het om een onuitgegeven stukje uit Wakeman’s ‘Merlin the magician’ gaat. Magistraal wordt het samenspel pas gedurende ‘Another world’ waar ondermeer Petrucci ervoor zorgt dat de nekharen recht gaan staan. Opnieuw grijpt ‘The inevitable summer’ naar een arrangement welke enkel en alleen door Dream Theater kan worden voortgebracht, doorspekt met diverse invloeden en tempo’s terwijl perfect het midden wordt gehouden tussen technisch vernuft en muziek met hart en ziel. Portnoy ziet de mogelijkheid om vlug nog wat drumvellen aan flarden te slaan terwijl Rudess voor de zoveelste keer zijn synths op een Emerson-achtige manier kan aanvallen (zonder messen wel te verstaan !). De fysisch onopvallend Myung bewijst ook hier wat voor een belangrijke rol hij in de muziek speelt. LaBrie dankt de dolenthousiaste menigte met de wijze woorden ‘sorry about the short set’ gevolgd door Portnoy’s schreeuw ‘there’s no place like home’. Met drie uur kokende progmetal van de bovenste plank in hun eigen achtertuin New York is "Live scenes from New York" dan ook geen gewone aanrader doch voor de prijs van om en bij de 995,- frank regelrecht verplichte kost ! En dan hebben we het nog niet over de eveneens aanwezige multimedia onderdelen. Haal je drie uur durende droom vanaf 23 oktober bij je platenboer ! Bespreking : John 'Bo Bo' Bollenberg |
||||
