|
De gedrevenheid waarmee het Amerikaanse Dreadnaught het nummer
Ballbuster inzet doet me enigszins aan het compromisloze van een
Happy Family denken boordevol losse muzikale karikaturen die kant
nog wal raken doch samen voor een geconcentreerde bal vuurwerk
zorgen. De vier volgende nummers worden gegroepeerd onder de noemer
Deus Ex Machina.
In The Jester’s Theme klinkt het alsof Zappa, Cardiacs en The Nice
tot een gezamenlijk verbond zijn toegetreden. Het hoofdzakelijk
instrumentale eindresultaat komt ook dicht in de nabijheid van
Kopecky terwijl het trio hun muziek als progabilly bestempelt
waarbij een flinke dosis authentieke prog hand in hand gaat met
typisch Amerikaanse invloeden. Met een gemiddelde van maar liefst
150 optredens per jaar levert de groep een zéér gedetailleerd
plaatje af waarbij alle instrumenten perfect gedoseerd zijn tot en
met de vaak Squire-achtige bas. Vaak denk je aan het ongeremde van
een Phish die ook keer op keer nieuwe wegen bewandelt. Hier betreft
het telkens nieuwe invalshoeken in één en hetzelfde nummer. In
Bünnaschidt komt zelfs een ruigere versie van Crowded House om het
hoekje kijken. Mijn favoriet komt er in de vorm van het complexe Kim
Philby waar voornamelijk bas en gitaar het onderling uitvechten.
Dreadnaught is en blijft een moeilijk te catalogeren hobbyclubje die
omwille van haar Berklee verleden regelmatig flirt met LTE en een
zeer professionele en positieve indruk nalaat. |
