Eén van de leuke dingen in de jaren ’80 was dat het woord ‘eenheidsworst’ nog niet opdook in recensies. Er waren veel meer groepen met een eigen, herkenbaar geluid. Demon is 1 van hen. Ik ben ooit fanatiek verzamelaar geweest van hun elpees. En nu … 9 jaar en 1 solo-CD van Dave Hill (Welcome to the real world) later is er plots de nieuwe CD. Met nog steeds de echte Demon-sound, al blijven van de vorige bezetting enkel Dave Hill en compaan-songschrijver Steve Brooks over. Demon startte in 1981 en gebaseerd op hun eerste 2 LP’s werden ze gecatalogiseerd als een New Wave of British Heavy Metal Band. Vanaf hun derde album ‘’The plague’’ voegen ze meer symfonische elementen toe aan hun muziek, dit zal nog uitbreiden op de volgende releases, helaas leidt dit ook tot een afhaken van de oorspronkelijke doelgroep. Het blijft een cult-groep : ooit traden ze op in het kleine ‘Lido’ in Leuven in 1990 (waar ik een ‘no return night until sunrise’ voor over had. Dit even terzijde, maar nu … de muziek. Die is een reis vol herkenningspunten. Meteen is er dat grandeur-gevoel van gezwollen gitaren en de uit duizenden herkenbare stem van Dave Hill. Nog steeds bevat elk nummer de uitwaaierende toetsenpartijen en de zacht strelende gitaarlicks. ‘Sound of the underground’ is een meezinger met een sterk refrein. In vroegere tijden zou dit een hit op de dansvloer geweest zijn. Alhoewel het een stevige basis heeft bevat het vele ingetogen momenten. Het spel van stem en achtergrond-instrumenten schept een mysterieuze sfeer. ‘Cry from the street’ met zijn moderne ritmes en gedragen stem kon zo van een Peter Gabriel LP geplukt zijn. Later wordt het drukker met stemoverdubs als luisteren we naar een recent Savatage produkt. De melodieuze gitaarsolo brengt ons echter alras terug bij Demon. ‘Homeless’ is een melancholisch afscheidsnummer vol verloren liefde, gemiste kansen en spijt : een dakloze dwingt de gratie af voor een herkansing. Nog steeds is er die licht symfonische inslag met maatschappij-kritische teksten waarin het individu de weg bijster is naar de verlichting. Laat u niet afschrikken, met metal heeft Demon niets meer te maken. Dit gaat veel verder. ‘Child of the dark’ is er een mooi voorbeeld van. ‘Dreamtime’ slaat de brug naar het verleden. Het is een toegankelijke compositie waarin de zin ‘We gotta hold on to the dream’ de link legt met dat nummer uit 1991. Een single op de radio ? Neem ‘Spaced out monkey’ en je hebt meteen het meest commerciele nummer van de hele CD. Na de rocker ‘Streetwise cowboy’ glijdt ‘Alone’ even uit in een plasje meligheid maar er wordt stevig revanche genomen met het spacy ‘Where are you coming from?’ dat buiten zijn meezingrefrein de beste traditie van de old-school bluesrock laat herleven. Luister maar eens naar de gitaarsolo op het einde, het rockt als de beesten. Het smekende ‘Let me out of here’ sluit deze integere CD af : zweverige toetsen vormen het mooie intro voor de dynamische ritmiek de overhand neemt. En weer een refrein dat blijft hangen als je even later inkopen doet. Het zit wel snor met Demon. Jezus wordt er zelfs bijgehaald, hun geloof is gesterkt, hun muziek wordt verspreid… In het verleden waren de bezoeken aan ons land evenmin talrijk. Bij onze oosterburen heeft de groep echter steeds kunnen genieten van een grotere populariteit, met meer concerten als gevolg. Ook nu moeten we oostwaarts, zij het in Verviers (Spirit of 66 – 19/2), dus niet meer de landsgrenzen over. Let’s check it out ! Bespreking: Vera |
