Het is opnieuw de tijd van het jaar waarbij George Michael weer een aardige cent aan royalties opstrijkt evenals Slade, Jona Lewie en de nabestaanden van Bing Crosby om maar van de duizenden anderen te zwijgen die ooit een kerstnummer hebben opgenomen. Vaak komen die zeemzoete koortjes je de strot uit en als je de stad intrekt weergalmen diezelfde inspiratieloze deuntjes doorheen de winkelstraten terwijl je de wrede geur van glühwein inademt. Aan de andere kant kunnen we stellen dat er voor het fenomeen ‘prog’ geen handleiding bestaat. Beide elementen zijn nu door Robert Berry samengevoegd teneinde én een alternatieve kerstplaat af te leveren én een bloemlezing van prog clichés voor het nageslacht onder de kerstboom achter te laten. Berry heeft een stapel kerst klassiekers bij elkaar gezocht en heeft deze volgens de typische stijl van een prog legende gearrangeerd. Bepaalde passages klinken dan ook als twee druppels water op het origineel van dewelke ze zijn afgekeken doch het illustreert dat bepaalde groepen zich over de jaren heen een typische stijl hebben toegeëigend. Die stijl is dan ook zondermeer te analyseren en met wat engelengeduld (kwestie van in de sfeer te blijven) en middels redelijk wat professionele apparatuur kom je een gans eind. Voeg daarbij een puike selectie aan zangtalent en je krijgt zondermeer iets speciaals, het soort alternatieve plaat waarbij je maar niet genoeg krijgt van die overheerlijke kalkoen. John Wetton’s versie van ‘Silent night’ illustreert dat hij eens te meer aan de fles heeft gezeten nog voor de gasten zijn gearriveerd. De eens zo unieke stem uit de prog geschiedenis heeft duidelijk zijn beste tijd gehad en ook de wonderen der techniek kunnen het niveau niet opkrikken. Saxofoon en koortje zorgen voor de typische Pink Floyd sfeer en ik ben eens benieuwd wat de originele groepsleden hiervan zouden denken. Mijn absolute favoriet is zonder twijfel ‘Up on the housetop / Deck the halls’ gezongen door Jake Livgren. Ook al is het een regelrechte kopie van ‘Carry on wayward son’ toch weet de stem van Jake me voldoende te boeien om uit te zien naar verdere capriolen van het neefje van Kerry Livgren. Bedankt nonkel om je familie aan ons voor te stellen ! Niet alleen worden twee nummers door Kansas frontman Steve Walsh ingezongen doch de plaat bevat ook een fonkelnieuw Kansas nummer welke niets met de kerstsfeer te maken heeft. Je moet ‘The light’ zien als een extra geschenk van Magna Carta en een extra argument om deze schijf in huis te halen. De viool zorgt voor een folky gevoel terwijl het nummer zelf eerder een poppy inslag heeft. De kerstsfeer brengt ook steeds dat samenhorigheidsgevoel mee terwijl het woord vrede in elk hoofd rondspookt als een torenhoge neon verlichting. Daarom moet de boodschap van John Lennon ‘Merry X-mas (war is over)’ broodnodig op deze schijf uitgesmeerd worden, een ideaal nummer om een trits vocalisten de revue te laten passeren. Besloten wordt met een Berry collage welke als titel ‘A christmas poem #1’ heeft meegekregen. Meer dan knip- en plakwerk levert dit echter niet op. Al bij al een ideale plaat om familie en vrienden niet voor het hoofd te stoten en toch in de sfeer van kerst te blijven zonder al te grote concessies te moeten doen. Vul je de glazen nog eens bij terwijl ik de repeat knop indruk ? Ooit was er een jongetje die aan de kerstman een gitaar had gevraagd. Niemand, zelfs de kerstman niet, had toen kunnen voorspellen welke gevolgen dat geschenk zou hebben ! Bespreking: John 'Bo Bo' Bollenberg |
