De reden waarom een band als Porcupine Tree zoveel respect krijgt is dat zij het progidioom vanuit een andere invalshoek benaderen wat in non-conformistische progressieve rock resulteert. Dat kan ook gezegd worden van bands als The Orb, Radiohead en zelfs XTC die positieve recensies krijgen in de mainstream muziekpers in tegenstelling tot de artiesten die een Yes T-shirt durven dragen! Een relatieve nieuweling in het wereldje van de avontuurlijke indie-muziek met progressieve en psychedelische trekjes is het Britse viertal The Beta Band. Zij zijn de afgelopen jaren doorgegroeid van kleine clubs naar de moddervelden van het Glastonbury festival. Met behulp van een sample uit de internationale hit "Daydream" van de Belgische groep Wallace Collection is "Squares" een leuk dansbaar nummer dat met Air vergeleken mag worden. Alhoewel het als eerste single genoemd werd, werden die plannen helaas gewijzigd in het voordeel van "Broke". In "All sharp" doen de stemmen denken aan Pink Floyd ten tijde van "Meddle". In "Human being" grijpen de orgelklanken zelfs terug naar Floyd's Barrett-periode, terwijl het ritme ook mod-invloeden vertoont. Meer dromerige Floyd-klanken sieren "Gone" dat drijft op zachte piano en spaarzame gitaarlicks. Stel je een kruising voor tussen Pink Floyd, Beatles, Beach Boys, XTC, Wu-Tang Clan, Fun Lovin Criminals, Air, REM en Stone Roses, en je hebt een idee van de mengelmoes die de Beta Band is. De muziek is opgenomen op een directe, om niet te zeggen primitieve, manier. Toch is het eindresultaat het soort muziek dat een getuigenis vormt van haar tijd, en geen bleke kopie van de zoveelste overbodige techno-sample. "Quiet" kent alweer Floyd-achtige vocalen en alhoewel het fragiele details herbergt is het geluid toch eerder dat van een intieme club-opname dan dat van een gepolijst langdurig verblijf in de Abbey Road studio's. De half-akoestische aard van "Alleged" is zelfs verwant met Beck terwijl "Life" met zijn synthesizer-interventies de invloed verraadt van jaren tachtig-groepen als Human League, Landscape en New Musik. De mooie vocale harmonieën in "Eclipse" worden aangevuld met piano vooraleer de drums de song in sixties-sfeer brengen, waarbij het einde ook lijkt op Julian Cope. The Beta Band is wat minder prog dan Vulgar Unicorn maar beide groepen mengen oudere en nieuwere en meer en minder toegankelijke elementen tot een nieuw fris geheel. Wie weet krijgen ze ooit wel een telefoontje van Madonna om nieuw material voor haar te schrijven. Maar eigenlijk valt te hopen dat ze nooit onder de schijnwerpers van het grote succes zullen staan maar onder de oppervlakte kunnen blijven schemeren, waar hun muziek best gloeit! Bespreking: John 'Bo Bo' Bollenberg Vertaling: Lars Van Moer |
||||
