Bij Baltimoore uit Zweden draait het allemaal rond Björn Lodin, die in de loop der jaren heel wat muzikanten rond zich wist te verzamelen, telkens goed voor de opname van 1 CD. Geen enkele combinatie leidde tot het grote succes, maar toch bleek er na 4 CD’s genoeg materiaal te bestaan dat een nadere beluistering waard is. Dit werd dan verzameld op deze vijfde CD ‘The best of Baltimoore’, waar originele leden Thomas Larsson (gitaar) en Lars Pollack (incidenteel keyboards) hun oude buddie ondersteunen. Er is niet zomaar een greep gedaan uit het repertoir maar alle songs werden opnieuw opgenomen en geremastered. Vermeldenswaardig item is Nikolo Kotzev, ooit een goede vriend van Björn waar hij 2 albums mee opnam en zijn succesvolste periode kende (’92-’94), deze gitarist van Bulgaarse oorsprong heeft nu zelf een prestitieuze CD uit over het concept van Nostradamus. Elke song beschrijven zou leiden tot herhalingen, maar enkele composities verdienen een speciale vermelding. De meeste songs zijn midtempo rockers met uitstekend gitaarwerk en cleane productie. ‘Little bye’ is een uptempo nummer met hoog meezanggehalte. ‘In love’ neemt wat gas terug terwijl de zang me doet denken aan de stem van Jeff Keith’s Tesla (erg soulvol dus) ‘Day to come’ is een ritmisch nummer met charmante, ruimtelijke productie. ‘til the end of day’ heeft dan weer een bijna jaren 70 geluid (cfr The Faces), maar The Black Crowes is misschien een beter, recenter vergelijkingspunt. Hoogtepunten van de CD zijn echter de beide slows ‘Ballerina’ en ‘Memories calling’, zij blijven meteen bij en doen de hoogdagen van Gotthard en White Lion herleven. Niet eens zo vreemd, want ooit spendeerde Björn heel wat tijd met het Zwitserse Krokus. Overwoog zelfs een definitieve toetreding tot de groep. En Chris Von Rohr (Krokus) tekende later, begin jaren ’90 voor de productie van die andere Zwitsers ‘Gotthard’. De wereld is klein, zeker voor ene Björn Lodin die met muzikanten te maken kreeg van de meest verschillende nationaliteiten. Eens te meer een bewijs dat muziek een internationale taal is ! Samengevat is dit een ongecompliceerde compilatie van de jaren 80 rock (koortjes en meebrulrefreinen incluis). De hese stem van Björn is de belangrijkste troef van deze CD, De songs worden gedragen door het gevoel dat de man in een eenvoudig lied kan leggen. Ingewikkelde thematiek of structuren moet je niet verwachten, wel leuke muziek om te scheuren op de ‘highway’ en het leed van de wereld even terzijde te schuiven. Bespreking: Vera |
