Als er een band bestaat die het label progrock mag dragen is het Arena. Deze band weet perfect hoe een goede progressieve cd moet klinken. Dit hebben ze al meermaals bewezen. Alle studioalbums van deze band waren pareltjes. Vanaf het eerste album al zaten alle ingrediënten die nodig zijn om een uitstekend album te maken vervat. Maar Arena worstelt met een ander probleem, hun bezetting. Nog geen studio album is met dezelfde bezetting gemaakt als de vorige. Vele leden kwamen en gingen. Dat ligt waarschijnlijk aan het feit dat Arena eigenlijk maar uit twee personen bestaat zijnde Clive Nolan en Mick Pointer. De andere leden zijn "vervangbaar". Alhoewel dit voor de muziek op zich geen probleem blijkt te zijn, is het voor de fans niet zo aangenaam. Men geraakt gehecht aan bepaalde figuren en als deze er op den duur niet meer bij zijn is dat niet meer leuk. Heel charismatische figuren als John Jowitt en Paul Wrightson zijn er niet meer bij. En dat vraagt een aanpassing van de fan. Zeker de zo sympathieke bassist wordt gemist op een optreden en wel in hoofdzaak voor het visuele, want de muziek staat nog steeds als een huis.

Zoals het elke moderne groep tegenwoordig betaamt wordt er na elke goed draaiende cd een live cd gemaakt van de navolgende tour. Zo ook niet anders bij Arena. Na "The visitor" hadden we "Welcome to the stage" en nu na "Immortal ?" "Breakfast in Biarritz". Na een veel te lange aanloop start het album met "Moviedrome" een nummer dat we kennen van het album "Immortal ?" De versie hier verschilt weinig van het studioalbum. Vervolgens "A crack in the ice" en "Double vision" van "The visitor" en hier wordt Paul Wrightson toch al voor de eerste keer gemist. Maar het echte verschil is pas hoorbaar op "Midas vision" van "Songs from the lions cage" waar naar mijn mening toch duidelijk wordt dat hun eerste zanger John Carson nog meer te bieden had. Het album gaat verder met "Serenity" een instrumentaal stukje gitaar ala Pink Floyd, dat ook dit keer weer staat als een huis. Want er zijn soms ook verbeteringen in die bezettingswissel. Keith Moore was een uitstekend gitarist, maar John Mitchell weet als geen ander de gevoelige snaar te raken. Met "The butterfly man" weerom uit "Immortal ?" zet de band haar optreden voort. Zoals alle nummers die van dit album komen uitstekend gebracht. "The hanging tree", "A state of grace" & "Enemy without" klinken prima, maar missen toch het vuur en de mystiek van Paul Wrightson. Het is precies of alle nummers op hun lijf geschreven worden, want elke zanger wist "zijn" album ‘t beste te brengen. Natuurlijk zal het naarmate Arena langer zal bestaan steeds moeilijker worden. De versie van "Crying for Help VII" daarentegen is totaal anders dan al de vorige, dit nummer uit "Pride" is nu verwerkt in een soort "We will rock you" versie, wel prettig om zoeens iets anders te horen, maar de originele was beter.

"Choosen" en "Friday’s dream" beiden uit ‘Immortal ?’ worden weer uitstekend gebracht. Het nummer "Elea" uit ‘The visitor’ is dan weer ietjes minder qua zang in vergelijking met het origineel.

Rob Sowden is een uitstekend zanger en ik hoop dat hij de kans krijgt om nog te groeien. Zoals ik ook hoop dat Arena nu in deze bezetting jaren mag blijven doorgaan. Live vind ik echter dat de vorige bezetting meer uitstraling had. Daarom geef ik hen het voordeel van de twijfel en wacht de volgende optredens na het nieuwe album af.

"Breakfast in Biarritz" is een uitstekend album, dat spijtig genoeg nog meer te bieden zo gehad hebben indien ze een studioalbum meer hadden afgewacht. Maar begrijp me niet verkeerd. Arena is en blijft uitstekend klinken en daar kunnen andere bands die al veel langer samenspelen nog in geen honderd jaar aan.