Het is geen gemakkelijke tijd geweest voor Anathema. Tijdens de zomermaanden, toen half de CD al geschreven was, kregen zij te horen dat hun bassist Dave Pybus de wijde wereld introk met Cradle of Filth. Zij moesten de potten zien te lijmen, ook voor de reeds geplande concerten op de festivals. Gelukkig bood een oude vriend George soelaas, hij kweet zich ernstig van zijn taak, zo kon ik vast stellen bij de bezochte concerten. Uiteindelijk dook de groep dan toch de Chapel studio in, en zelfs met producer Nick Griffith (bekend van Pink Floyd, Joy Division en het produceren van Roger Waters’ Pro’s and con’s of hitchhiking). De mix werd volbracht in de Parr Streets Studio in Liverpool door Vinny en Les (de nieuwe keyboardspeler die zich ontpopte tot een bekwaam technicus). Vandaar dat we nu een homogeen werkstuk te horen krijgen waarin de herkenbaarheid aanwezig is, maar de nodige groeiprocessen tot een meer organische sound geleid hebben. Wie ooit de eerste CD’s van Anathema hoorde kreeg een duistere doomgroep te horen met een ‘’grotgeluid’’. Intussen, zo’n 8 jaar geleden, is er veel water door de zee gelopen; waarmee we meteen arriveren bij de rode draad die door ‘’A fine day to exit’’ loopt: De hoes toont ons een achtergelaten auto aan de rand van het water, familiefoto’s, een GSM met unanswered call, een spoor van kleren leidt naar het water. Invloeden van Radiohead, Peter Hammill, en gitaarrock in het algemeen duiden erop dat Anathema zichzelf blijft maar met open oor luistert naar de hedendaagse tendensen. Nu even een overzicht van de nrs : Pressure: Na een ingetogen begin op piano barst het nr los in beheerste ritmiek, gedragen door de zang van Vinny; uiteindelijk blijft het refrein bezwerend bij: I don’t care what you do as long as you won’t get away from me. Terwijl gitarist Danny zorgt voor de ornamenten op gitaar. Release: laat een kalm intro op gitaar horen waar de melancholieke stem van Vinny patronen weeft om dan een samenzang aan te gaan met de anderen : ‘’hold on’’… ‘’Escape’’… Zo herkenbaar, met duidelijke baspatronen waarop de heldere zang weerklinkt, ondersteund door gitaren bij de 2e strofe. Hold on behind those grey and lonely eyes. Hold on please. Gitaarlicks nemen de overgang om dan uit te deinen in akkoustische fade outs Looking outside inside: Bijna prevelend kennen we een start (met samenzang). Om dan te verworden in exoterische climaxen. Bij de titel leren we de originele heftigheid van Anathema kennen (love it). Leave no trace: Gevoelige zang. Dit nr is op en top Anathema vol melancholieke zang en zweverige begeleiding, dat ons leidt tot de mooie momenten des levens. Underworld: Het tempo wordt opgedreen met dit perfecte live nr dat ook in Baarlo en Biebob een goeie beurt maakte drijvend op een sterke riff weet dit eenieder te bekoren. This feeling is over. Barriers: Geen Vinny ditmaal, maar broer Danny die de vocalen voor zijn rekening neemt samen met de zus van drummer John Douglas. Panic: Is een nr naar mijn hart dat de gedrevenheid van de band illustreert in een bijna punky attitude met toch die herkenbaarheid van samenzang en ‘’we vliegen er nog es in’’ A fine day to exit: de onuitgesproken kracht van Anathema komt tot uiting in de 2 laatste songs van dit album waar woorden tekort schieten… Luister gewoon naar het devote begin, laat je meedrijven naar de ultieme climax, enige verbeelding gewenst met referentie naar de hoes en Pink Floyd adepten. Hierop laat Vinny’s stem zich van de beste kant horen om langzaam toe te werken naar Peter Hammill achtige sounds. Voor mij het onbetwiste hoogtepunt van de plaat. What makes the river so cold ??? Temporary peace: Live eveneens in elkaar overvloeiend met serene samenzang en pulserende klanken a la Pink Floyd. Dit vormt het ultieme orgelpunt van een CD die uitvloeit in stilte en een bartender grapje, levensecht Anathema is volwassen geworden en hiermee bedoel ik niet saai, maar gerijpt. De productie laat een fris team horen dat toch weer een nieuwe aanpak etaleert, wat hen toch wel een bredere erkenning zou moeten bezorgen, want het metal-wereldje is te eng geworden voor hen. Hoogtepunten van de Cd zijn de 2 laatste nrs waarin alle facetten van hun kunnen gebundeld worden in schrijnende melancholie, kosmische tussenstukjes, en als afsluiting een luchtig zingen in de plaatselijke pub om alles te relativeren (er zijn tenslotte grenzen aan dat ‘volwassen worden’) Bespreking: Vera |
