Sinds haar debuut in 1980 met de single ‘Baltimore’ (ze heette toen nog Myra Ellen Amos) is Tori Amos een vrij productieve dame geweest. Als we even haar Y Kant Tori Read-periode achterwege laten, is ze, na haar grote debuut ‘Little Earthquakes’, vrij actief geweest in het maken van covers. Tori waagde zich aan klassiekers zoals ‘Ain’t no sunshine’ (Bill Withers), ‘You make me feel brandnew’ (The Stylistics), ‘Daniel’ (Elton John), ‘Do it again’ (Steely Dan) en ‘Angie’ (The Rolling Stones). Ze was zelfs de heropleving van het Amerikaanse patriottisme voor met haar versie van ‘Amazing grace’ en Don McLean’s ‘American Pie’. Toch lijkt het alsof haar inspiratiebron wat opgedroogd is. Tori brengt gewoontegetrouw om de 2 jaren een nieuw album uit, maar deze wijkt toch wel sterk af van haar vertrouwde werk. Ze heeft geprobeerd deze songs van een nieuw arrangement te voorzien, maar ze is behoorlijk afgeweken van de originele versies, zodat ze moeilijk herkenbaar geworden zijn. Vaak is dit een goed teken (zagen we Tori Amos niet als de nieuwe Kate Bush, niet alleen vanwege haar zangkwaliteiten maar tevens vanwege haar compositorische vaardigheden ?) maar niet zo in dit specifieke geval, want ‘Strange little girls’ klinkt eerder als het volbrengen van een contractuele verplichting. De keuze van de covers moet niet simpel geweest zijn, en is blijkbaar eerder ingegeven door lyrische aspecten dan wel door louter muzikale overwegingen. Op ‘New age’ doet ze erg haar best om Lou Reed’s zang op haar manier te interpreteren met bijna uitsluitend de warme sound van een Fender Rhodes als achtergrond. Geen slechte songkeuze, maar toch niet echt geschikt als opener. Eminem’s ‘Bonnie & Clyde’ (uit ’97) krijgt een meer intiem, haast fluisterzacht karakter en dat is niet bepaald een geslaagde zet. Leuke orkestrale begeleiding, dat wel, maar als geheel toch vrij futloos. Anders vergaat het het titelnummer (van The Stranglers). Vooral dankzij de percussie is dit allicht de meest geslaagde track van het album. ‘Enjoy the silence’ was al vrij donker van toon, en veel voegt deze versie hier niet aan toe. Hoe ouder het origineel, hoe moeilijker het wordt om het te coveren. Tori zingt op ‘I’m not in love’ van 10cc alsof ze haar stem aan het opwarmen is in een gezellig hoekje van haar huis, onder begeleiding van een ritmebox. Veel gevoel legt ze niet in haar stem en veel lol beleeft ze er schijnbaar ook al niet aan. Het nummer zakt gaandeweg als een pudding in elkaar en laat geen spaander heel van de originele, zeg maar klassieke versie. En kan ze met haar kristalheldere stem dronkebroer Tom Waits naar de kroon steken ? Op ‘Time’ doet ze alvast een poging om door gemompel haar stem wat meer doorleefd te doen klinken. Haar versie van ‘Heart of gold’ (Neil Young) lijkt wel een heuse kakofonie en heeft nog weinig uitstaans met het origineel. Het zal PJ Harvey wel bekend in de oren klinken, maar het is niet bepaald een eerbetoon aan Neil Young. De Fender Rhodes brengt ook weinig soelaas in ‘I don’t like mondays’, dat eerder als een onderdeel van een kerkdienst beschouwd kan worden. Waar is al die energie van The Boomtown Rats gebleven ? Alweer een slag in het water en je vraagt je af waarom deze song zonodig gecoverd diende te worden. Dat Bob Geldof er een extraatje aan verdiend, is mooi meegenomen, maar tot z’n favoriete covers zal het nummer zeker niet behoren. Eén van de meest originele versies op dit album is ‘Hapiness is a warm gun’ van The Beatles. De song is doorspekt met nieuwsfragmenten en een soort Frippertronics en de wijze waarop Tori het refrein aanheft is vrij origineel. Eindelijk iets verrassends…hoewel de song net iets te lang duurt om echt fris te blijven klinken. Vreemd toch dat ik hier aan Steve Hogart blijf denken. Na enkele gedreven passages eindigt de song in een wat dromerig, zeg maar ambient sfeertje. De keuze van de covers is vrij interessant en illustreert mijn vermoeden dat het haar eerder om de teksten te doen was. ‘Raining blood’ van Slayer vormt hier nogmaals het bewijs van : ze gebruikt de piano als muzikaal schild tegen de kracht van de tekst. Slotsong is ‘Real man’, onsterfelijk gemaakt door z’n schepper Joe Jackson. Ook in Joe’s versie speelde de piano een prominente rol en het hoeft ons dan ook niet te verbazen dat deze versie dicht aanleunt bij het origineel en misschien zelfs nog iets intiemer klinkt. Tori Amos kan het wel, maar ze zou haar keuze beter beperken tot één enkele bonustrack in plaats van een heel album te vullen met covers. Haar eigen autobiografische materiaal ligt haar volgens mij beter. Dus, mevrouw Amos, neem in het vervolg je tijd, schenk jezelf een lekker bakje thee in, leg je voeten omhoog en laat dat potlood zachtjes tussen jouw lippen balanceren. Zo ben je op je best en zal het album klinken zoals je zelf bent. ‘Strange little girl’…jazeker ! Bespreking: John 'Bo Bo' Bollenberg Vertaling: Piet Michem |
