Hoewel ik Nearfest 2001 niet kon bijwonen (wanneer win ik nu eindelijk de lotto ?), ben ik er zeker van dat After Crying één van de hoogtepunten was van dit jaarlijks gebeuren. Een tijdje geleden vroeg ik aan bassist/cellist Peter Pejtsik wanneer de groep met nieuw materiaal voor de dag zou komen (aan compilatie’s en live-cd’s met vnl. ouder werk geen tekort) en blijkbaar vonden zowel de band als hun platenlabel dat de tijd rijp was voor een combinatie van beiden. De ‘Liszt Muziekacademie’ in Boedapest vormde het toneel waar de groep op 2 oktober 2000 het genoegen had haar materiaal te spelen met een heus symfonisch orkest. Dit is overigens niet zo verwonderlijk als je weet dat nagenoeg alle groepsleden klassiek geschoolde muzikanten zijn. De arrangementen werden occasioneel aangepast, waardoor sommige delen van ‘Struggle for life I’ sterk aan ‘Tubular Bells’ doen denken. Wat erg opvalt aan deze release, is dat je nauwelijks de indruk krijgt naar een live-opname te luisteren en dat is vooral te danken aan het bijzonder aandachtige publiek. Op sommige momenten hoor je zelfs een speld vallen. Het korte interludium ‘Enigma’ klinkt erg plechtig en klassiek dankzij de harmonieuze interactie tussen zanger en zangeres. In ‘Suburban night’ vloeien de wondermooie trompetgeluiden van Winkler Balazs en de violen haast perfect in elkaar. Eén van de absolute hoogtepunten uit het oeuvre van After Crying, is het erg melodieuze ‘Cool night’, hier gezongen in de originele Hongaarse versie. Het subtiele pianowerk vormt het perfect tegengewicht voor ‘Night-red’, dat het hele orkest laat klinken alsof het om een onuitgegeven soundtrack van een Hollywood kaskraker gaat. Dit nummer verschijnt overigens voor het eerst op cd, en het samenwerking met orkest doet alleszins naar meer verlangen (een studio-album mét orkest ?). Vooral de blazerssectie valt op door haar inbreng tijdens meer dramatische passages. Dit doet me soms denken aan Deep Purple’s ‘Concerto for group and orchestra’. Het intimistische ‘Aqua’ is dan weer schatplichtig aan Solaris met enkele prachtige passages op fluit. ‘Burlesque’ baadt in hetzelfde sfeertje als Wakeman’s ‘Merlin, the magician’ en klinkt zoals de titel al suggereert. ‘Finale’ is een ander orchestraal hoogtepunt en biedt de band de gelegenheid te tonen dat zij rock in een klassieke structuur kan gieten. Slotsong ‘Shinin’ vat het album sluitend samen : fluit, cello en piano worden fraai begeleid door een kristalheldere vrouwelijke stem, welke het dramatisch karakter van dit nummer nog versterkt. Maar dé hoofdrol is ongetwijfeld weggelegd voor de fluit, waarbij je zelfs sterk de indruk krijgt dat After Crying Vivaldi op zijn terrein probeert te overklassen. Hoewel je op het einde van de song een uitbarsting van geluid zou verwachten, eindigt de song, enigszins ongemerkt, in alle sereniteit. Met ‘Bootleg Symfony’ bewijst de band alle stijlen aan te kunnen, niet in het minst het klassieke genre. Bovendien zijn hun eigen composities uitgegroeid tot ware klassiekers en het zou me dan ook niet verwonderen indien ze weldra als de ‘Beethovens’ van hun generatie beschouwd gaan worden. Fabuleus !!! Bespreking : John "Bobo" Bollenberg Vertaling : Piet Michem |
