CYRIL ACHARD'S MORBID FEELING: ...In inconstancia constans

CYRIL ARCHARD'S MORBID FEELING: ...In inconstancia constans

Releasedatum : november 2001

Label : Lion Music

Catalogusnr : LMC 2105 2

Totale speelduur : 51’14’’

Tracklijst:

Alone among my friends (5’48’’), Fallen from grace (5’44’’), Empty vow (6’40’’), Fields of graves (6’18’’), Exile is over (8’21’’), The deep one’s (4’38’’), Be my thing (6’45’’), The lucky one (7’01’’).

Muzikanten:

Cyril Achard : guitars

Patrick Peek : vocals

Franck Hermanny : bass

Jean-Marc Layani : keyboards

Eric Lebailly : drums

Gastmuzikanten:

Tony MacAlpine : keyboards soli on track 3/4/7.

Website:

http://www.lionmusic.com

Cyril Achard is een Frans gitaarvirtuoos die op 12-jarige leeftijd reeds gedurende 7 jaar jazzlessen volgde. Dit komt dan ook geregeld tot uiting in zijn spel, al leunt de totaalsound eerder aan bij Dream Theater. Ontelbaar zijn de activiteiten die Cyril Achard al gedaan heeft : De groep Atoll in de ’70, Voorprogramma Marillion in Frankrijk, solo CD’s, les geven aan de National Guitar School Ibanez in Marseille en later in de Music School of Marseille; en een meervoudige betrokkenheid in compilaties met andere gitaarmaniakken. Op die manier kwam de samenwerking met Tony MacAlpine tot stand, op deze CD speelt bovenvermelde muzikant mee in 3 nrs (echter de toetsen !!!)

Alone among my friends : de jazz invloeden komen meteen tot uiting. Een kalm stuk met zang, mooie opbouw., de samenzang deed me denken aan Kansas en Yes terwijl Toto invloeden aan de oppervlakte komen bij de solo zang van Patrick.

Fallen from grace : als prominent Dream Theater adept spitste ik meteen mijn oren bij het intro : stevig van structuur, met tal van ritme wendingen; bleken we hier te maken te hebben met een heel boeiend samengaan van technisch vernuft en gevoel (in de zang)

Empty vow : Gas wordt teuggenomen. Slow a la DT

Fields of graves : Toetsenpartijen openen de song, stevige riffs volgen, maar de chaos wordt eens te meer vermeden door de zalvende zang.

Exile is over : kalm piano intro, jazzy Daarbovenop geforceerde zang met charmant versierende gitaarnoten.

The deep one’s : druk instrumentaal nr

Be my thing : kalm nr bij aanvang met mooie zang, maar dit staat in schril contrast met de drukke instrumentale passages.

The lucky one : gevulde kost dus. De zang brengt meermaals de broodnodige rust aan in de drukke uitvallen, maar het evenwicht blijft bewaard.

Dit is echter geen CD voor gitaarfreaks alleen geworden : Ten eerste breekt de zang de eentonigheid die bij zulke CD’s al es om de hoek komt piepen. Bovendien zijn de composities echte groepcreaties, niet enkel gevlochten rond Cyril Achard’s gitaartechniek, maar gevormd om naar buiten te treden als groep. Naast de nominaties waar de bio bol van staat wordt er dus ook goeie muziek gemaakt.

Niet zomaar de zoveelste CD van een geschoold snarenplukker, maar echt de moeite om eens te gaan beluisteren voor iedere progmetalfan, en dan bijzonder deze die Dream Theater al te gek vinden (like me).

Bespreking: Vera