Instrumentale muziek zou het niet onder de markt hebben. Toch stellen we vast dat meer en meer groepen in het progressieve circuit opteren om zonder zanger(es) door het leven te gaan. Het is iets wat ik maar kan toejuichen want véél te vaak constateer ik dat een groep er in allerijl een zanger(es) heeft ‘bij gesleurd’ die op zijn/haar beurt het totale niveau van de plaat naar beneden brengt. Dan maar driewerf hoera voor een groep als het Franse XANG. Opgevallen tijdens het festival in Corbigny in 1998 wisten deze jongens hun ‘moeilijke’ muziek te slijten aan het Zwitserse Galileo records. Op ‘Destiny of a dream’ vinden we acht eigen nummers allen geschreven op het scherp van de snede. Terwijl namen als Yes en Marillion bij drie van de vier leden als belangrijke invloeden worden opgesomd blijkt gitarist Antoine Duhem toch zweren bij industriële muziek, klassieke muziek, zwarte metal, rap en elektronische muziek, stijlen die een duidelijke stempel zullen drukken op de Xang muziek. Ook al gaat het hier dus louter en alleen om instrumentale muziek toch is er voor elk nummer een tekst geschreven zodat je als luisteraar het verhaal kunt volgen. Terwijl de intro voor ‘Misgivings’ sterk naar Pink Floyd neigt schakelt de muziek vlug over in een soort Arrakeen stijl. ‘The dream’ is één van m’n favoriete rustpunten op deze plaat, een zéér klassiek pianostuk getekend Vincent Hooge. In ‘Bitterness’ komt een naam als NeBeLNeST sterk opzetten en daar zal de Brand X aanpak wel voor iets tussen steken wanneer lekkere Moog sprintjes het bed delen met Rothery-achtige interventies. In ‘The choice’ ligt de gitaar dan weer bovenop een zacht kabbelend ritme dat wordt overgenomen door de toetsen en af en toe wat folky aandoet vooraleer op z’n Rhapsody’s van leer te trekken. Met kerkorgel wordt ‘The light’ ingeleid teneinde de benodigde sacrale sfeer te vormen. Met de toetsen aan de ene kant en de bijtende gitaarriedels aan de andere kant wordt een bombastisch geheel gevormd. Er volgt een lange stilte en een kleine vier minuten voor het einde van de plaat hernemen obscure geluiden het nummer terwijl een akoestische gitaar zich doorheen de zee van ‘industrial noise’ baadt. Een complexe plaat dat bij elke beluistering weer nieuwe dingen prijs geeft. Bespreking: John 'Bo Bo' Bollenberg |
