|
Uitgebracht : 2000
Label : Laser’s Edge
Katalogusnummer : LE 1034
|
Tracklijst:
Anamnesis / Paper Moon / The Crucible / The last rose of summer /
Gnostalgia / The reach
Muzikanten:
Sylvia Erichsen : zang
Jacob Holm-Lupo : elektrische, akoestische en klassieke gitaren, zang,
toegevoegde toetsen en bas
Brynjar Dambo : toetsen en klokkenspel
Aage Moltke Schou : drums, percussie en klokkenspel
Johannes Saboe : bas
Ketil Vestrum Einarsen : fluiten, blokfluiten, melodica en
toegevoegde toetsen
Gastmuzikanten:
Simen E Haugberg : hobo (1,3,5)
Oystein Vesaas : omgevingsstemmen (1)
Website:
www.whitewillow.net
Email:
aslanlupo@sensewave.com
|
Deze bespreking werd ergens in het midden van Frankrijk geschreven. Met een
goede fles Côte du Lubèron bij de hand werden de klanken van White Willow
bijna een winstgevende bron van liefdadigheid. Met hun debuut cd Ignis Fatuus
werden zij door de platenfirma meteen aanzien als de ware opvolgers van
Änglägard. Het is waar dat zowel met Ignus Fatuus als met opvolger Ex
Tenebris combinaties van folk en symfonische rock werden gebruikt, maar
met Sacrament werd de boot duidelijk naar andere wateren geloodst.
Het "naakte" arrangement werd behouden terwijl de stem van Sylvia
Erichsen de voornaamste attractie werd om alzo White Willow te veranderen in een
hedendaags ambient equivalent van Portishead en Hooverphonic. Stem en fluit zijn
de gids in het donkere woud terwijl kerkorgel de heilige elementen ruggesteun
geeft. Het is vooral de als Pete Bardens klinkende Moog die "Paper
moon" laat zweven langs Camel, terwijl Sylvia’s stem ons in de buurt van
Cardigans en Pineforest Crunch brengt (laatstgenoemde is met Änglägard drummer
Mattias Olsson !).
"The Crucible" is een op en top middeleeuws klinkend instrumentaal
nummer waarbij gitarist/leider Jacob Holm-Lupo in de spotlichten werd geplaatst.
Het nummer kent z’n hoogtepunt in pure Jethro Tull traditie. Het subtiele
"meer op ons gemakje" arrangement gaat rustig door op "The last
rose of summer" waar we zelfs een gelijkenis krijgen met C.S.N.&Y!
Fluit leidt ons door de wondermooie klanken van "Gnostalgia" en dit
terwijl mijn fles Côte du Lubèron ondertussen halfleeg (of moet ik zeggen
halfvol?) is. Opnieuw een royale dosis van folk met een grote inzet en veel
gevoel van Sylvia en experimentele gitaar van Jacob, gekke toetsenklanken van
Brynjan Dambo en de krachtig vette basklanken van Johannes Saboe.
De fles is leeg en ondertussen is er een kudde wolken komen opzetten die zich
één gemaakt hebben met de muziek. Donkere, bijna satanische muziek van de
andermaal maagdelijke White Willow. Kinderen worden volwassenen!
Bespreking: John 'Bo Bo' Bollenberg
Vertaling William Beckers
|