Tea For Two

Tea For Two werd reeds opgericht in 1985 en begon als een duo. Later werd Tea For Two een complete band met zang, bass, drum, toetsen en gitaar. Pas in 1993 verscheen hun eerste album "Dream or Reality", gevolgd door een live CD in 1996.("Snapshots") En nu staan ze er opnieuw met een concept-album, maar ze zijn herleid tot een trio.

Het verhaal speelt zich af in een verwarde droomwereld, in een vreemde dimensie. De rest van het verhaal past in een stationsroman. Hij ontmoet een vrouw, heeft een mooie tijd met haar, verliest haar weer en vind haar op het einde terug. Geen sterk concept is het minste wat je kan zeggen. Gelukkig dat het verhaal verteld wordt door de groep, want anders vind je het concept zelf niet terug.

"101" is een zeer mooi progressief werkstuk geworden. Een drietal minpunten voorkomen dat dit album bovenaan staat in mijn persoonlijke lijst. Eerst en vooral is er het altijd terugkomende probleem van een duitse groep: de zang. Zoals zo dikwijls heeft de zanger een duidelijk accent, dat soms storend werkt. Gelukkig heeft hij een zeer mooie stem die goed past bij dit soort muziek. Na een paar beluisteringen went het wel, maar het bewijs dat het anders kan, wordt geleverd door de gastzangeres Ruth Sharp, die een drietal nummers meezingt, in een vlekkeloos engels. In "Between the Lines" neemt ze zelfs een gans stuk de lead vocals voor zich en vind je het bijna jammer dat ze het niet de volledige CD doet. Minpunten twee en drie zijn de geprogrammeerde bass en drum. De drum klinkt wel echt, maar je verwacht van een drum in progressieve muziek toch wat ingewikkelder strukturen dan hier geprogrammeerd werden. Ook de bass klinkt behoorlijk, maar in "101" speelt een echte bassist mee en dan hoor je toch het verschil met de keyboard bassklank uit de andere nummers. Waarom niet met Uwe Haaβ op de ganse CD?
Voor de rest is dit een progressieve CD van de bovenste plank. Het eerste nummer begint met een prachtige ‘Steve Rothery’ gitaarsolo, wordt aangevuld met synth en piano en krijgt er nog een Phil Collins drumklank bovenop.
"Heaven (for no one else but me)" heeft een ophitsend Pendragon ritme, mooie samenzang en een melodie die je blijft onthouden. Het eindigt met een kalm akoestisch stukje.
"Between the lines" is een prachtige ballad met uitstekende zang van Ruth en een mooie synth solo met een panfluitklankje.
Het titelstuk "101" duurt 11 minuten maar is eerder een collage van kortere stukken die aan elkaar geplakt lijken om er een extra lang nummer van te maken. Net als op de rest van de CD, speelt de keyboard een zeer grote rol.
"Bitter Sweet" is een kort instrumentaal nummer, met een goed uitgewerkt samenspel van violen.
"All too late" wordt opgebouwd rond een ‘catchy’ gitaarsolo. "Torn in Two", met een hardere gitaarklank en een minder goede zanglijn, hoort niet goed thuis op dit album.
Ook de twee korte instrumentale nummers die hierop volgen, zijn overbodig. Het eerste is een soort flamenco-intermezzo en het tweede is een tapijt van strings zonder melodielijn.
"Last Piece" daarentegen is een mooie afsluiter van een CD die zeker nog eens af en toe op de draaitafel zal belanden. Een stel goede muzikanten, die er mits een betere afwerking, een meesterwerk hadden kunnen van maken.
Er zijn een aantal samples te vinden op hun site, waardoor je je een idee kunt vormen over de muziek van deze groep. Zeker voer voor de progliefhebber.

Website in order to promote progressive rock to a broader audience in Flanders but also in the entire world. No part from this website may be used in any other publication whether in print or on the world wide web without the editor's consent - all material is exclusive to Prog-Nose and copyright protected.

Last updated: 30 maart 2003 .
All rights reserved. Copyright © Prog-Nose 30/05/2001.