Het leuke aan deze job is dat je heel wat promo’s toegestuurd krijgt. Soms zitten er totaal onbekende bands tussen waarvan je denkt : hoe bestaat het dat haast niemand deze voortreffelijke muziek kent ? Tot deze categorie behoort zeker het Amerikaanse trio Scapeland Wish. Hoewel ze als een potige band uit Conneticut beschouwd worden, zou ik ze eerder willen omschrijven als een solide AOR-groep met redelijk wat proginvloeden. Vooral op het vlak van vocale harmonieën neigen ze sterk naar een groep als Starcastle terwijl ze in muzikaal opzicht dichter aanleunen bij bands als Styx of Yes, maar ook Boston of Ambrosia. Omringd door 3 extra zangers slaagt zanger-drummer Josh Ramirez er in het vocale gedeelte van dit album tot een ware streling voor het oor te verheffen. Op het schitterende ‘Utopia’ komen Starcastle en Ambrosia weer volop tot leven. Als opener kan het tellen en het is werkelijk verbazend hoe de stem van Josh wel één met de piano lijkt te worden. ‘As a child’ is goed op weg om een FM-klassieker à la Boston te worden, met fantastisch bas- en gitaarwerk en nog maar eens vocale hoogstandjes. De symbiose tussen akoestische en elektrische gitaar op ‘Snow in Santa Fé’ is ronduit spectaculair. De intro van de titelsong lijkt erg op werk van Starcastle met een redelijke portie REO Speedwagon en Styx er boven op. De harmonieuze zangpartijen op ‘Absence of a god’ lijken zo afkomstig van CSN&Y terwijl de bas uit een Rush-sessie weggelopen lijkt. En op ‘The heart of Andes’ meen ik zelfs Jon Anderson een onuitgegeven Marillion-track te horen zingen. Funky baslijnen leiden ‘A brave new world’ in, een song die uit de Yes annex Trevor Rabin-periode lijkt te dateren. Datzelfde funky gevoel kenmerkt ‘Chinese spare ribs’, met een uitstapje richting jazzrock à la George Benson. ‘Silver sleep’ neigt dan weer naar Anthony Phillips, vooral door het (akoestisch) gitaarspel. Maar het beste moet nog komen : pas op ‘Take the lead’ gaat de toverdoos van Scapeland Wish helemaal open en toont de band zich op haar best. Het gebeurt niet vaak dat ik erg enthousiast ben, maar ‘Reason’ heeft me toch behoorlijk van stuk gebracht. Fantastisch muziek, schitterende songs (erg gevarieerd ook) en een uitgebalanceerd evenwicht tussen prog en FM-rock : dit moet een ruimer publiek kunnen aanspreken. Ik weet dat recensenten dikwijls eindigen met de woorden ‘Kopen die handel’, maar deze keer heb je echt wel een reden : ‘Reason’ ! Bespreking : John "Bobo" Bollenberg Vertaling : Piet Michem |
