|
Saturnus is de leidende planet in mijn
horoscoop heb ik jaren geleden ontdekt. Saturnus, de planeet van de
onwrikbare vasthoudendheid en doorzettingsvermogen. Saturnus, de
Deense groep die via Euphonious/Voices of Wonder composities de
wereld instuurt gebaseerd op kunstige doomsferen, traagjes glijdend
in de richting van de eeuwigheid.
In 1996 brachten zij hun eerste CD uit
: ‘Paradise belongs to you’, waarvan de ruim 10 minuten durende
titelsong nog regelmatig door mijn woonkamer galmt. Na de mini CD
‘For the loveless lonely nights’ bereikten zij hun artistiek
hoogtepunt met ‘Martyre’. De productie is optimaal en het
totaalgeluid klinkt nog veelzijdiger dankzij de toevoeging van een
tweede gitarist (Peter Poulsen).
Reeds van bij de eerste klanken van
‘7’ worden we cultureel verwend. Kerkelijke gezangen in de Latijnse
taal scheppen een serene sfeer. Deze engelenzang mondt uit in de
kolkende stroom van gitaren, en een zware doomstem stijgt op uit de
krochten der duisternis. Plechtig gesproken teksten en een
melodieuze gitaar vormen een constante in veel van de nummers.
De akoestische gitaren die de
boventoon voeren in ‘Inflame thy heart’ roepen de geest van Pink
Floyd op, overvloeiend in een prachtige gitaarsolo van ouderwetse
superkwaliteit (Pink Floyd, Eloy, …). Hier is geen pretsigaret bij
nodig om ons op ’n wolk te plaatsen. Heden (ruwe stem) en verleden
(lange gitaarsoli, gezapig stuwend Echoes ritme) smelten samen tot
de echte Saturnus-sound waar ik zo van hou. Introverte pianoklanken
vormen het intro naar de beukende riffs van ‘Empty handed’, een
toegankelijk nummer in de stijl van Paradise Lost ten tijde van
‘Draconian times’.
‘Noir’ boeit door zijn afwisselend
temperament te vinden in riffs en daartegenover gesproken devotie
(bijna fluisterend) en heldere samenzang die ’n Katatonia fan als ik
zachtjes doet meewiegen als een grassprietje dat zich laat
meevoeren met de eerste lentebries. Maar let op, al duisternis en
doom in deze teksten en de muziek roept eerder beelden op van
tragische emoties. Maar dan van die aard dat je er gesterkt uit
komt na het beluisteren van deze CD.
‘A poem (written in moonlight)’ is
opgebouwd rond de trage beroemde pulserende riff van Saturnus’
eerste, neemt gas terug door akoestische gitaar en helder gesproken
passages (tijdens dewelke de groep een erg My Dying Bride getint
sfeertje schept) Samen creëert dit wederom een spel van licht en
donker, ruwheid en klassieke kunst, eindigend in een proces van
loutering. De wanhopige zang staat in schril contrast met de
verfijnde gitaarklanken, zij versmelten tot de kern van Saturnus’
muziek.
‘Softly on the path you fade’ glijdt
eveneens op een serene manier onze woonkamer binnen, zich koesterend
in de warmte van zwevende keyboards en gitaren die net ongrijpbaar
boven onze hoofden zweven, als verlichtende vuurtongen. ‘Thou art
free’ is geïnspireerd door een citaat van Robert Devereaux, Earl of
Essex. De fragiliteit van gitaar en stem schetsen de mystiek van de
dood en een verloren geliefde. Tevens mooi pianospel. ‘Drown my
sorrow’ kent tyrannieke gitaaruitbarstingen en bedwelmende soli. De
melodieën van Saturnus zijn sterk en meeslepend. De muziek is net
als het leven zelf, een schaduwspel tussen geluk en droefenis. Als
entiteit werp je glanzend in het licht steeds een schaduw af. Dit
is mijn persoonlijke interpretatie van deze CD.
‘Lost my way’ swingt zelfs, een
gitaargerichte compositie die lijn per lijn wordt opgebouwd tot
majestueuze melancholie. Het valt me trouwens op dat de muziek ook
door Anathema beïnvloed is qua gitaarlijnen. Robert Sidney, Earl of
Leicester, geldt hier als inspiratiebron.
‘Loss’, ondanks gebaseerd op het
verlangen naar een verloren liefde is dit een gebalde song vol
levenskracht, tekstueel geïnspireerd door het tibetaanse boek van de
dood.
And in the night I
often turn to the stars
This diamond lake
of tears …
Mooi hé
Sferisch gitaarspel staat centraal in het gevoelige ‘Thus my heart
weepeth for thee’, plechtig gesproken tormenten aangezet door
lieflijke klanken. Ingetogen glijdt deze creatie de oneindigheid in
met ‘In your shining eyes’ om op zijn basis Saturnus weder te
keren. Verloren voor de massa’s die krioelen over dit
aardoppervlak, maar voor enkelen een markant feit in de geschiedenis
! |
