Ik was blij te horen dat Guy LeBlanc gevraagd werd om toe te treden tot Camel. Niet alleen omdat hij daar de ideale vervanger voor Kit Watkins zal zijn, maar ook omdat de aandacht die hij aan de zijde van de legendarische Andy Latimer zal krijgen, hem ongetwijfeld zal helpen zijn eigen groep Nathan Mahl te promoten. Dan toch gerechtigheid! De aangekondigde "Heretik" trilogie is nu in drie aparte CDs gesplitst, omdat de samenwerking met Camel teveel tijd in beslag nam. Daardoor moest LeBlanc zijn 3CD-set nog langer uitstellen, of de delen een voor een uitbrengen. "Heretik" deel 1, met de ondertitel "Body of accusations" opent met folky en Canterbury-klanken, omdat ‘When all was well’ fluit combineert met de magie van National Health. In ‘Heretik part I’ wisselen Guys keyboardsolo's af met verbluffend gitaarspel van Marc Spénard waardoor het een reis door sololand wordt, met een flinke dosis pure rock 'n roll erbovenop. De vocalen liggen dicht bij de theatrale verschijning van Peter Hammill, waarbij de melodische structuur soms moet wijken voor authentiek drama. Maar juist als je begint te twijfelen of Nathan Mahl misschien beslist heeft een kloon te worden van Van Der Graaf Generator, geeft LeBlanc's wervelende orgel de muziek extra pit. Fans van the Nice of Parallel or 90 Degrees zullen dat zeker waarderen. Klassieke piano wordt gebruikt als tegengewicht voor het alomtegenwoordige orgel. ‘Heretik part II’ is een korter vocaal nummer, dat de luisteraar in staat stelt de plot te volgen. ‘Crimen excepta’ komt erg verwarrend over en klinkt op het einde onvermijdelijk als Happy the Man. ‘Heretik part III’ is een funky ervaring waarbij LeBlanc op zijn clavinet tekeergaat. Hoge synthesizertonen bootsen fluiten na, waardoor een Ennio Morricone-achtige sfeer gecreëerd wordt, tot echter de gitaar losbreekt. Het album eindigt met het statige ‘Carpe diem’ dat zijn voordeel had kunnen doen met een klassieker arrangement of beter nog met een echt klassiek orkest. Het deel met clavinet doet aan Gryphon denken, maar dan steekt weer een stormwind van gitaar op, die de rustigere piano achtervolgt. De piano en stem zijn toegankelijk in de stijl van Bruce Hornsby and the Range. De rest van de song is een lappendeken van allerlei stemmingen, met buitensporige toetsen- en gitaarsolo's. Fans van Happy the Man zullen heel wat naar hun gading vinden op deze CD. Toch probeert Nathan Mahl een eigen stijl te vinden die hen moet onderscheiden van de rest. Ongetwijfeld zullen ze die vinden tegen de tijd dat het derde en laatste deel van Heretik in de winkels ligt. Ondertussen zijn mijn smaakpapillen klaar voor meer van dit lekkers! Bespreking : John "Bobo" Bollenberg Vertaling : Lars Van Moer |
