Al van in den beginne was het duidelijk dat In the Woods geen gewone groep was, maar een project rond wereldreiziger Ovl S. die zijn indrukken op creatieve wijze vorm gaf bij deze groep. In 1995 reeds bevatte hun eerste release ‘Heart of the ages’ zeer sferische muziek die mij meteen intrigeerde. Toen nog met incidentiële black metal screams die vanaf de tweede CD verdwenen. Tijdens hun afscheidsconcert zongen zij de oudere nummers zelfs met cleane zang. Inmiddels zijn ze geëvolueerd tot een groep die telkens verrassend bezig is en prog maakt in de ware zin van het woord t.t.z. experimenteel en vernieuwend. ‘Hoe kan een groep het predikaat ‘’vernieuwend’’ verdienen als op hun laatste CD maar liefst vier covers staan ?’ hoor ik daar iemand terecht vragen. Wel, daar is geen rationele verklaring voor en ik kan u enkel verwijzen naar een meervoudige beluistering van dit zilveren schijfje. Maar leest u toch even verder : ik doe een poging dit statement nader toe te lichten. Na een intro van anderhalve minuut (Seed of sound) weerklinkt meteen de typische In the Woods-sound : ruimtelijke akoestische klanken met als sierlijke leidraad een zwevende melodie. De getormenteerde stem, tergend traag, maakt het geheel compleet. Terwijl hetzelfde thema op gitaar zorgt voor herkenbaarheid maken we kennis met de vrouwelijke stem : nadrukkelijk aanwezig in sommige stukken van de CD en hier vooral memorabel in de zinssnede ‘do you see what you like, do you like what you see’ … ik weet het … nietszeggend in een koele recensie, eens te meer openbloeiend in werkelijkheid. Ik vind dit kunst met een grote K maar besef eens te meer dat dit zo ontoegankelijk is als de pest. Maar schreef zelfs Humo niet tig jaren terug ‘Er is nog hoop : een totaal onmeezingbaar en ontoegankelijk nr staat nr 1 in de Britse charts, doelend op Bohemian rhapsody ‘ ??? Wie durft het aan om de progklassieker ‘Epitaph’ te coveren ? In the Woods ! Ze wagen zich op glad ijs. Het origineel zal in mijn oren nooit geëvenaard kunnen worden, maar het dient gezegd te worden : het blijft overeind. Muzikaal is alles dik in orde en er worden zelfs innovatieve accenten gelegd die de climax in de compositie nog meer ere toebrengen. Het is echter het stemtimbre van Greg Lake dat zijn eeuwige stempel gedrukt heeft. De vrij iele stem van Tiziana biedt enige warmte maar geen gloed van welbehagen die de oude versie uitstraalde. Toch de beste coverversie die ik ooit hoorde van dit nummer met één van de mooiste progteksten aller tijden. De elf minuten van ‘Empty room’ belichamen een wenteling in de progressie van de ‘late nineties’. Verwacht geen afgebakende songs maar een kosmische trip doorheen niemandsland, verder dan onze bevattelijke vermogens; knipogende pulsars en meerdere zonnen in het vizier. The Cure (baslijnen), Pink Floyd en Jim Morrison (stem) Ashra Tempel (kosmische tendenzen) … ze komen allen voorbij in een lange Noorse parade. Echt verrassend is de Pink Floydcover ‘Let there be more light’ want deze ontpopt zich met een vrank koor tot een Therion in de puristentijd (cfr. Leppaca kliffoth) toen het experiment het nog haalde op de formule bij Therion (geenszins slecht bedoeld, maar dit klinkt nu eenmaal 100x minder glad en veel alternatiever) ‘Child of universal tongue’ troffen we ook al aan op de verzamelde demo’s van de groep (A return to the isle of men) maar in een heel andere versie. Composities van pakweg zeven jaar terug lijken nu een heel ander leven te leiden en zij herboren in hun huidige vormgeving. Een voorbeeld hiervan is dit meer dan acht minuten durende epos dat geladen zang bevat tegen een background van psychedelische gitaarornamenten. Trefwoorden zijn ook weer ‘slepend, traag, melancholisch’; met lange instrumentale passages die onze zekerheden doen wankelen, sprekende gedeelten ter introspectieve; kortom : in geen enkele luisterbeurt te behappen. ‘Soundtrack for Cycoz 1st edition’ is een instrumental. Modernistische ritmes bestoken je, in toom gehouden door een keyboardstapijt en gitaren. Astronomi dominee achterna, dit kon zo afkomstig zijn van Umma Gumma (1969 – Pink Floyd). Ze bestaan nog, de zonen van Pink Floyd, maar nu zijn ze bosgeesten in de Noorse wouden, die hun wah-wah pedaal teruggevonden hebben !! En we blijven in de jaren ’60, met de cover van White rabbit (Jefferson Airplane) De sfeer van weleer blijft behouden al doet de zang me nu denken aan Peter Steele van Type O’Negative. ‘Mourning the death of Aase’ is opgedragen aan de klassieke componist Grieg. Waar het nummer op de eerste CD nog een rudimentaire beurt kreeg, is dit nu uitgewerkt tot stevige riffs en experimentele vrouwenzang. (onwillekeurig moet ik glimlachen en denken aan de Raf Coppens imitatie van Radiohead want dit is duidelijk geinspireerd door ‘The great gig in the sky’ van Pink Floyd op Dark side of the moon qua zang) Maar dan volgt er een gitaarsolo die je haren doet rijzen en het Perzische tapijt zweeft richting paradijs. De vrij onbekende Syd Barrett-compositie ‘If it’s in you’ sluit dit werkstuk af en uiteindelijk stranden we in het rijk van de heldere gitaarklanken en riffs met versierde bijlage. De neuzelende zang van deze Syd Barrett compositie gaat In the Woods goed af, terwijl de vingers nadrukkelijk over de akoestische gitaren krullen. Zelfs de onderhuidse waanzin van de schizofrene Syd wordt subliem gevangen in deze vertolking. En dan is er de ontluisterende stilte, zelfs de wetenschap dat dit gezelschap inmiddels weer zwerft door de Scandinavische wouden en hun inspiratie op een andere manier uiting geeft. Orgelpunt in dit verhaal is dat In the Woods eind 2000 een erg lang concert gaf in Noorwegen waar heel het oeuvre voor de liefhebbers aan bod kwam. Wie enige interesse heeft bezoekt de website van Prophecy Productions en meer bepaald de neerslag van deze happening, zodat je met een warm gevoel onder de dekens kan kruipen in het besef dat er in het hoge noorden nog fascinerende dingen gebeuren op muzikaal gebied. Bespreking: Vera |
||||
