Drie jaar na datum en in dezelfde ‘studio Giekerk’ heeft de Nederlandse band Flamborough Head een heel rijp tweede album afgeleverd en dit onder de vleugels van Cyclops. De cd is gebaseerd op de slechte verstandhouding tussen zanger Siebe Rein Schaaf en z’n vader. Het in de spotlights plaatsen van al wat toetsen aangaat is waarschijnlijk ook de reden dat dit het laatste album voor gitarist André Cents zal zijn. Het titelnummer is op zichzelf al een album; wondermooie pianostukken en een grote verscheidenheid aan ritmes en atmosferen die de keyboards volledig in het middelpunt van de belangstelling plaatsen. Soms doet de zangstem van Siebe Rein even denken aan James LaBrie maar ze mankeert de kracht die zo typisch is voor de zanger van Dream Theater. Geweldige synthesizerklanken als intro voor "House of cards" en de manier waarop Edo Spanninga zijn toetsenborden benadert doen me denken aan Willem Ennes en zijn fantastische groep Solution vermengd met wat snippers Greenslade. Gedurende gans het album hoor je mellotron, Hammond, orgel en piano.. en al deze klanken komen uit het GEM Equinox synthesizer workstation dat werkt met samples plus daarbij de Roland JV880. Dit bewijst dat je ook zonder de echte instrumenten fraaie klanken teweeg kan brengen ! "House of cards" is een heus bombastisch stukje geweldige symfonische rock maar zou wonderen kunnen verrichten moest het door een symfonisch orkest geruggensteund worden, maar helaas is er ook nog zoiets als ‘een budget’ ! "Garden of dreams" wordt geopend met intens drumspel van Koen ‘the big man’ Roozen alvorens de stilte wordt ingezet en een piano ons naar een andere grootse melodie brengt. In dit uitgesponnen lied krijgt gitarist André Cents ruimte om wat spectaculaire riffs en solo’s toe te voegen terwijl Edo met een wat gluiperig Wakeman-achtige synthesizersolo binnensluipt en daarmee de structuur van het nummer richting Camel en Galahad stuurt. In "Assassin" zijn alle voorwaarden aanwezig om symfonisch te worden betiteld, zijnde weelderige orkestklanken met een melodie die lichtjes Arabische invloeden heeft. Ook hier krijgen we heuse duels tussen gitaar en synthesizer. De intro van "Impuls" maakt een middeleeuws klinkende zijstap alvorens te ontaarden in een up-tempo ritme en vervolgens weer naar een ballade te veranderen en dit allemaal in de eerste maten. Eens te meer groots synthesizerspel en creatief drumwerk om dit nummer in goede banen te leiden, opgesmukt met een paar harde gitaarriffs en Siebe Rein’s zang die als vanouds buitengewoon klinkt. Raar maar waar dat deze zanglijn mij doet denken aan The Scorpions die in het verleden zeer straf waren in het maken van ijzersterke ballades. Totaal onverwacht (is dit niet de definitie van progressieve rock ?) wordt een speelbare melodie geïntroduceerd die meteen verwantschap opbrengt met Kayak en Greenslade. Eveneens vreemd is dat "Bridge to the promised land" reeds op de hele eerste demotape van Flamborough Head te vinden was. Toen was dit nummer een gewoon rocknummer, daar waar nu een overvloed aan orkestklanken en viool werden toegevoegd. Het is duidelijk dat er heel wat werk in dit arrangement werd gestoken. Spijtig dat het om een gesamplede viool gaat. De eigenaar van de ‘Giekerk’ studio is een goede violist. Waarom werd van zijn kunnen geen gebruik gemaakt ? Uiteraard mogen jullie mij niet mis verstaan : Edo doet een geweldige job wanneer hij z’n keyboardklanken plaatst en het dan allemaal doet klinken precies alsof het een echt orkest is maar zoals bij elk instrument : Je kunt het echte instrument niet verslagen ! Alhoewel het nergens vermeld wordt komt er aan het einde van dit nummer een geweldig applaus maar ook hier durf ik erom wedden dat het een sample is. Het album sluit met het instrumentale "Mind sculpture" wat alweer een Spanninga-compositie is en waar de toetsen schitteren maar waar toch ook weer ruimte werd gelaten voor de finale gitaarsolo van André Cents. Een feit is dat veel instrumenten elkaar ruggensteun verschaffen door dit hele album wat maakt dat het voller klinkt, zelfs complex te noemen is, en dit is zeker een hele vooruitgang voor de groep. Laat ons nu allen een kaarsje branden en hard bidden dat ze deftige vervangers vinden voor zowel gitaar als zang want met dit schitterend album "Defining the legacy" gaat de bal pas goed aan het rollen gaan. Een grote erfenis en dit van één van de leidende hedendaagse melodische en symfonische groepen, ééntje om te koesteren in de komende jaren ! Bespreking: John 'Bo Bo' Bollenberg Vertaling: William Beckers |
