CD-boxen zijn een vreemde uitvinding. Ik bedoel : wie koopt ze nu eigenlijk ? De echte fan heeft immers alles al in huis van z’n favoriete band/artiest en op een paar eerder onuitgegeven pareltjes na, blijft het een kostelijke onderneming. Ook diegene die een ‘greatest hits’ prefereert op één schijfje, zal z’n wenkbrauwen even fronsen wanneer hij het prijskaartje van zo’n box bekijkt. Laat ik even Wishbone Ash als persoonlijk voorbeeld nemen : van deze band had tot een bepaald moment niets in m’n cd-collectie tot ik besloot ‘Distillation’ aan te schaffen, een boxset bestaande uit 4 cd’s. Na een tijdje merkte ik dat ik enkel de eerste 2 regelmatig speelde omdat die het ‘echte’ Wishbone Ash lieten horen. Vervolgens kocht ik ‘Wishbone Ash’, ‘Pilgrimage’, ‘Argus’ en ‘Wishbone Four’ omdat ik alle tracks op deze cd’s essentieel achtte. Hetzelfde overkwam me m.b.t. Uriah Heep. Ook van deze band had ik niets in huis dus kocht ik maar ’A time of revelation’, eveneens een boxset bestaande uit 4 cd’s. Twee weken later deed ik ze van de hand omdat enkel de eerste 2 cd’s echt de moeite waren. Het beluisteren ervan deed me naar de full albums verlangen. ‘Salisbury’ is trouwens verplichte kost voor de echte progfanaat, maar werd wegens de tijdsduur gewoonweg weggelaten uit de box. Met de verkoopsopbrengst van de box en wat extra cash kocht ik ‘Very ‘eavy very ‘umble’, ‘Salisbury’, ‘Look at yourself’, ‘Demons and wizards’, ‘The magician’s birthday’, ‘Live ‘73’ en ‘Return to fantasy’ (vooral voor de titelsong én de aanwezigheid van … John Wetton). Maar hoe zit het nu eigenlijk met ELO ? Eerlijk gezegd had ik geen platenwerk van de band (behalve dan ‘Three light years’, een vinyl-compilatie bestaande uit ‘On the third day’, ‘Eldorado’ en ‘Face the music’) terwijl ik wist dat een ‘Greatest Hits’ op één schijfje niet voldoende zou zijn voor al het beste van deze groep. Zou een cd-box (3 cd’s) me tevreden kunnen stellen of zou ik, zoals het geval was bij Wishbone Ash en Uriah Heep, de box korte tijd later verkopen om tot de aanschaf van de individuele albums over te gaan ? ‘Flashback’ werd geremasterd door Beatles-kloon Jeff Lynne himself en de eerste 3 albums worden elk door 2 songs vertegenwoordigd. ‘10538 overture’ bijt de spits af met smaakvolle cellogeluiden en zou, volgens het bijhorend boekje, de allereerste ELO-song geweest zijn. ‘Showdown’ geeft je de indruk alsof je bij de opnames zelf aanwezig was. Toen al was duidelijk dat een gewone studio te klein zo blijken voor de sound van ELO. Toch klinkt de muziek vrij direct en was de mixing behoorlijk, met de nodige ruimte voor de vocale harmonieën en de strijkers. Het begon pas echt in 1975 met ‘Face the music’ en meer bepaald met tijdloze pareltjes als ‘Strange magic’ en ‘Evil woman’. ELO was niet langer een typische albumband. ‘Face the music’ levert op deze box 4 songs af, ‘Eldorado’ 6, ‘A new world record’ eveneens 6 en ‘Out of the blue’ 7 stuks. Deze albums markeren ongetwijfeld de meest succesvolle periode uit ELO’s bestaan met talrijke wereldtournées en platina albums. Eén van de hoogtepunten uit hun live-repertoire vind je trouwens terug op deze box : ‘Great balls of fire’, uit het moeilijk te vinden ‘The night the lights went out in Longbeach’. ELO was immers bovenal een rock’n roll groep wat tevens geïllustreerd werd door de studio-versie van ‘Roll over Beethoven’. Mét goedkeuring van Sir George Martin overigens die vlakbij ‘Live and let die’ met Paul McCartney aan het opnemen was. Artistiek minder interessant maar toch vertegenwoordigd op deze box : de albums ‘Discovery’, ‘Time’, ‘Secret messages’ en ‘Balance of power’. Maar hoe zit het nu met eerder onuitgegeven materiaal ? Eerst en vooral is er de nieuwe versie van ‘Do ya’, welke de voorkeur wegdraagt van Lynne. Vervolgens het studio-onderonsje van Richard Tandy (piano) en Lynne (drums) met een bewerking van Grieg’s piano concerto (de song werd in 1982 in Nederland opgenomen maar pas in 2000 afgewerkt). Deze versie klinkt als een surfsong van The Shadows. Op de 2e cd vinden we een alternatieve mix van ‘Mission’ (vooral de intro klinkt anders). ‘Tears in your life’ is nog een song uit 1982 die pas vorig jaar voltooid werd. Dit nummer kreeg vooral een andere vocale behandeling (geen vocoder meer), maar laat het typische ELO-geluid (met die heerlijke strijkers) voor de rest volkomen onaangeroerd. Op de derde cd vind je dan weer het door Jeff Lynne gezongen (maar door Olivia Newton-John onsterfelijk gemaakte) ‘Xanadu’, met meer gitaar en directer van stijl dan we van de oorspronkelijke versie gewoon waren. Het uit 1973 stammende ‘Indian Queen’ (hier in demo-versie) klinkt als een kruising tussen ‘Mother Nature’s son’ van The Beatles en The Eagles. ‘Love changes all’ werd na 20 jaren eindelijk voltooid en klinkt erg à la Travelling Wilburys, maar dan met typische ELO-harmonieën en de alomtegenwoordige strijkers. ‘After all’ kenden we als B-kantje van ‘Rock ’n roll is King’ en zou niet misstaan op de soundtrack van Bilitis (zwoel ‘pina colada’ deuntje). De intro van ‘Helpless’ doet me dan weer sterk aan Kayak denken maar als song vind ik het een eerder middelmatige ELO-song. ‘Who’s that’ tenslotte is een ‘Lynne meets Monthy Python’ song, een absurd niemendalletje. Wel, van deze boxset heb ik echt genoten en eerlijk gezegd : deze doe ik niet van de hand. Immers, al de hoogtepunten van de band staan erop. Zelfs als onze Japanse vrienden het ooit nodig achten al het ELO-materiaal opnieuw uit te brengen, dan nog hou ik het bij deze box. Als ik, tijdens het beluisteren ervan, mijn ogen sluit, dan zie ik mijn jonge jaren de revu passeren alsof het gisteren was. Een ‘Flashback’, jazeker ! Bespreking: John 'Bo Bo' Bollenberg Vertaling: Piet Michem |
