Ik heb het al diverse malen gezegd en ik blijf het luidkeels de wereld toeschreeuwen : After Crying is momenteel de beste progressieve groep op onze aardbol ! Hun mengsel van rock, jazz en klassieke elementen is een superieure mengelmoes van progressief genot ! Om te bewijzen dat hun materiaal niet het resultaat is van maandenlang zwoegen in een studio laat men middels ‘Struggle for life’ een selectie live opgenomen klassiekers horen welke werden geselecteerd uit alle albums (behalve uit ‘Megalazottak és megszomoritottak’). Deze klassebakken mochten in 1997 als begeleidingsband fungeren voor John Wetton hetgeen hier middels ‘Starless’ extra dik in de verf gezet wordt. De kwaliteit van de opnames is vanzelfsprekend eerste klas want minder hadden we van onze Hongaarse vrienden niet verwacht. Luister maar even naar het spetterende ‘Stalker’ met subliem gitaarspel in de intro en die alomtegenwoordige, niet evidente, trompet. After Crying is ook één van de weinige bands die de vioolsectie precies zo weet te programmeren dat het net is alsof je naar een écht orkest zit te luisteren. Alleen The Enid weet ze op dat vlak bij te benen. Goddelijke piano tijdens ‘Sleepin’ Chaplin’, wondermooie trompet in ‘To black – excerpt I’ en ‘Intermezzo’ met tevens klassieke interventie van Peter Pejtsik op cello. ‘European things – hommage à Frank Zappa’ wordt hier in het Hongaars gedebiteerd en niet in het Engels zoals tijdens hun doortocht in Zwolle. ‘Crash and cry’ is een nieuw nummer met Fripp-achtig gitaarwerk van Torma Ferenc bijna eindigend in pure chaos. Het nummer ‘Conclusion’ dat op de studioplaat om en bij de 10’45" duurt wordt hier over ruim een half uur uitgesmeerd door toevoeging van ondermeer een pak solo’s tot en met ‘Arrival of the Manticore’ uit het ‘Fold és ég’ album. Omdat de groep zo productief is staan er op de dubbele set (er bestaat ook een enkele CD met de hoogtepunten) ook nog een drietal MP3 files (er was geen ‘normale’ plaats meer) van ondermeer ‘Shadow song’ met zalige dwarsfluit, ingetogen zang, jazzy piano, zigeuner cello en opnieuw de aan Chuck Mangione schatplichtige trompet. Naast de andere live track ‘Don’t betray me’ vooral aandacht voor het eveneens nieuwe ‘Radio Rarotonga’, een verhaal over een vuurtoren in Polynesië dat door één enkele persoon wordt bewoond. Slechts één keer per maand krijgt hij het bezoek van een postschip. De muziek is niet echt wat we van After Crying zouden verwachten vermits de muziek eerder als behang dient bij het verhaal. Het verdere multimedia gedeelte bevat naast teksten en persknipsels ook nog een selectie foto’s. Deze ‘Struggle for life’ is zeker geen ‘makkelijk’ album en mensen die nog niets van deze groep op de plank hebben staan zullen er een redelijke kluif aan hebben. Eens je je echter doorheen al dat fraais hebt geworsteld zul je automatisch overgaan tot de aanschaf van de ganse AC catalogus. Je bent gewaarschuwd ! Bespreking: John 'Bo Bo' Bollenberg |
