|
Onbekend is vaak onbemind. Hoe
frustrerend moet het niet zijn voor een groep om zoveel tijd en
energie te steken in een project, dat na verloop van tijd langzaam
maar zeker een stil en roemloos einde tegemoet gaat, opgeborgen in
een kartonnen doos en achtergelaten ergens in een verlaten hoekje
van een kelder. Hoe wraakroepend is het niet noodgedwongen naar alle
levensloze en artificiële rotzooi op radio te moeten luisteren,
terwijl de output van getalenteerde en geëngageerde muzikanten op
een godvergeten plek ligt te verkommeren en in volledige anonimiteit
dreigt te verdwijnen.
Vraag het aan de muzikanten van High
Wheel, één van de beste hedendaagse progbands en, dichter bij huis,
aan de gasten van 7th Circle. Met het uitstekende ‘Unsummon’ vers in
het geheugen, is de speurtocht naar de muzikale evolutie van de band
sinds het drie jaar geleden verschenen ‘Collective Minds’ een
uitermate interessante opgave. 7th Circle anno 2003 is een andere
band, dat is duidelijk. Drie jaar geleden moest de groep
noodgedwongen beroep doen op interim drummer Dirk Verbeuren (thans
nog actief bij de Franse band Scarve) terwijl zanger Peter Leppens
nog voor het uitkomen van het album de groep verliet. Geen ideale
werkomstandigheden, dus, maar daar merk je op ‘Collective Minds’
niets van. Dat er niet enkel minutieus gesleuteld werd aan het
songmateriaal, staat al evenzeer vast : de geluidskwaliteit van dit
album is zondermeer uitstekend (net als ‘Unsummon’) en dat is
hoofdzakelijk de verdienste van gitarist Sam Oerlemans. Door lang
(10 maanden) en zorgvuldig te werk te gaan (dat kan, als je in je
eigen vertrouwde studio kunt opnemen) is er een eindproduct tot
stand gekomen, dat helemaal af is.
Fans van iets steviger werk kunnen
alvast de vingers kruisen, want ‘Collective Minds’ is Belgische
progmetal van de bovenste plank. De heel sobere maar mooie intro van
Sam Oerlemans (leuk Oosters motiefje op akoestische gitaar) vormt de
prelude voor ‘Broken Jar’, een song die rustig aanzet maar helemaal
openbarst van zodra Peter Leppens zijn keelgat wijd opentrekt en
Oerlemans zijn machtige gitaarsound uit de speakers laat knallen. De
song is heel knap qua opbouw en de balans tussen hardere en kalmere
passages is bijzonder geslaagd. Vooral Tony Lemmens weet met zijn
sober toetsenspel de juiste chemie tot stand te brengen. ‘Silent
Sentence’ is meer van hetzelfde en bevat enkele passages, waarbij de
interactie tussen Lemmens en Oerlemans tot een fantastische climax
leidt. Waar Oerlemans overigens de inspiratie vandaan blijft halen,
is mij een raadsel, maar zijn creativiteit en veelzijdigheid lijken
wel onbegrensd.
Mijn persoonlijke favoriet is ‘Black
Feathers’, een beklijvende en meeslepende song waarin Tony Lemmens
zich iets nadrukkelijker kan profileren en Jasper Van Tilburgh
ongenadig hard op zijn bassnaren bonkt. Indrukwekkend en met z’n
6:47 officiële speeltijd is het tevens de langste song van het
album. ‘The Road’ bestaat uit twee delen : het eerste wordt volledig
beheerst door Sven Dupon op … didgeridoo ! Na amper 30 seconden
breekt het tweede deel aan en dat is alweer een sterke song die me
geheel op het lijf geschreven lijkt van … Winnie Versmissen, de
huidige zangeres. ‘Just a dream’ en ‘P(s)almreading’ zijn van iets
mindere kwaliteit maar bieden alweer een uitgelezen mogelijkheid om
volop van Oerlemans’ gitaarwerk te kunnen genieten. Laat het laatste
nummer overigens nog even doorspelen en je krijgt nog enkele minuten
extra time.
Kijk, het zou
doodzonde zijn om geen aandacht aan ‘Collective Minds’ te besteden.
Hoewel de band vandaag een andere koers vaart, zijn er in muzikaal
opzicht toch een aantal duidelijke overeenkomsten. De songs zijn
herkenbaar en knap gestructureerd, er is veel aandacht besteed aan
de juiste balans tussen harde en rustige passages (die op ‘Unsummon’
nog beter geslaagd is) en het melodieuze aspect van de muziek wordt
duidelijk hoog in het vaandel gevoerd. Al deze kwaliteiten, die op
‘Collective Minds’ volop aanwezig waren, zijn ondertussen nog verder
verfijnd en vinden in ‘Unsummon’ een waardige vertegenwoordiger. Dit
is tot dusverre het allerbeste wat ze in Vilvoorde nog niet gehoord
hebben ! |
