Er zijn zo van die momenten waar je een CD onder de laser laat doorschuiven en het je meteen opvalt dat je de daaropvolgende week diezelfde CD keer op keer, tientallen keren draait. Als het dan nog een debuut betreft bewijst dit eens te meer dat je met een opvallend product te doen hebt. Het Amerikaanse trio YOKE SHIRE heeft dit met ‘Masque of shadows’ voor elkaar gekregen. Het is een album geworden dat over de ganse lijn een barok sfeer heeft uitgestald welke door middel van diverse symfonische wendingen en invloeden op een originele manier aan elkaar wordt gehouden. Vreemd genoeg kan je de muziek zowel op dezelfde golflengte plaatsen als Jethro Tull als op die van ... Santana ! Vooral de ritmische inkleuringen zorgen ervoor dat deze plaat sterk in de seventies baadt terwijl ook het gretige gebruik van Hammond daar natuurlijk nog een handje bij helpt. ‘Black tower’ is een staaltje vakmanschap waarbij de ietwat lagere regionen van de stem van Craig Herlihy prachtig samengaan met de briljante hippie-achtige Washburn solo’s van broer/gitarist Brian. Het nummer bevat evenzeer wat blues elementen en authentieke rock patronen en mits het invoegen van een breed gamma aan ‘occasionele’ instrumenten zorgt de groep ervoor dat je denkt niet met een trio doch minstens met een vijftal van doen te hebben. Lekker ‘Amerikaans’ klinkt ‘Shape of a dancer’ waarbij de bas van Craig lekker ‘rollend’ doorheen de huiskamer raast. Nog een beter idee over die basklank krijg je in ‘Maiden voyage’ terwijl ook de gitaar het predikaat ‘out of this world’ verdient. Ongelooflijk knap is de akoestische gitaar/mandoline in ‘Magic circle’, een nummer dat totaal niet mis zou staan op Jethro’s ‘Songs from the wood’. Nog een staaltje vakmanschap mag je verwachten in het lange, met diverse harmonieën doorspekte ‘The brook, the mirror and the maiden’ dat je zo de Middeleeuwen inloodst. Een staaltje van het drum-kunnen van Brad Dillon wordt geïllustreerd in ‘Return voyage’ waar het hoofdthema uit ‘Maiden voyage’ opnieuw van onder het stof wordt gehaald. In het titelnummer ‘Masque of shadows’ hoor ik zowaar Lynyrd Skynyrd, Thin Lizzy en Budgie door elkaar zweven. Het wordt bijgevolg echt moeilijk om een duidelijke stempel op de muziek van Yoke Shire te slaan vermits er diverse genres samengesmolten worden, doch het resultaat is een adembenemend album die door een massa mensen gesmaakt zal worden. Laten we stellen dat vooral zij met de weemoed voor de seventies hier een heilzame werking bij zullen vinden. Yoke Shire : de progressieve Cream ? Een klein labeltje op de hoes verwijst naar ‘intense headphone experience’. Naar het schijnt zou je met een koptelefoon op helemaal ‘high’ worden. Ik heb het nog niet geprobeerd want ik ben nu reeds een volle week niet meer met m’n voeten aan de grond geweest !

Website in order to promote progressive rock to a broader audience in Flanders but also in the entire world. No part from this website may be used in any other publication whether in print or on the world wide web without the editor's consent - all material is exclusive to Prog-Nose and copyright protected.

Last updated: 30 maart 2003 .
All rights reserved. Copyright © Prog-Nose 30/05/2001.