Als
je de carrière van grote ‘vissen’ als Yes, Genesis, Pink Floyd, bekijkt dan
stel je vast dat er onder die ene naam vaak een aantal totaal verschillende
aanpakken schuil gaan. Toegegeven : je kan nu eenmaal niet vijftig jaar na
elkaar dezelfde muziek spuwen. Soms zouden die groepen een plaat moeten
uitbrengen onder een pseudoniem omdat ze nu éénmaal niet onder de algemene
noemer van die groep te catalogeren valt. Wie ‘Obscured by clouds’ het einde
vindt heeft wellicht een broertje dood aan ‘Momentary lapse of reason’, wie
‘Close to the edge’ mee het graf wil inzeulen schrikt zich zeker een
beroerte bij het beluisteren van ‘Open your eyes’, wie gewoon is van lekker
te swingen op ‘I can’t dance’ wrijft zich even de oren uit bij een eerste
beluistering van ‘Supper’s ready’. Dat iemand’s creativiteit niet steeds
onder één enkele noemer te vatten is werd heel vroeg begrepen door de broers
McMahon. Terwijl Chris samen met Paul de basis leggen voor het lekker
verteerbare Haze en World Turtle (trouwens er zijn aardig wat
‘prog-liefhebbers’ die ook graag Talk Talk en Tears for Fears horen !) is
VON DANIKEN de meer progressief gerichte uitstap van Chris McMahon én technicus
Warren Jacques (terwijl Chris ook nog zijn hulp verleent aan Satsuma en
Strongheart !). Terwijl McMahon al meer dan eens over het spreekwoordelijke
‘vloermatje’ is gestruikeld weet hij zich voornamelijk met Von Daniken in
het goede boekje van de progfan te nestelen. Vanaf het eerste experiment
‘Chris McMahon reveals the truth about flying saucers’ wordt het duidelijk
dat Chris en Warren elkaar perfect aanvoelen en ook aanvullen. Hun nieuwste
collaboratie heeft meer oog (en oor) voor detail hetgeen resulteert in
compactere songs.
‘Transient’ is voornamelijk het werk van Warren Jacques hetgeen zich
vertaalt in een hardere aanpak hoewel de bijna vanzelfsprekende dosis ambient
het aangename Pink Floyd gevoel extra onderlijnt. Zo zit ‘See what we
believe’ subliem in elkaar inclusief een bovenstebeste gitaarsolo van Warren
die ergens aan het onvoorspelbare van een Vulgar Unicorn en Rachel’s birthday
doet denken. ‘Ant-bear variations’ ebt verder op een minimale begeleiding
terwijl het accent naar zuivere jazz improvisatie overslaat extra beklemtoont
door de sax van Derek Nash. Soft
Machine eat your heart out ! En
ook tijdens het repetitieve ‘Adventures of the interim group’ gaat die
vergelijking perfect op. Hier en daar doet de gitaar van Warren Jacques me ook
denken aan Steve Hillage ofte de Nostradamus van de progrock. Vooral in
‘Paradigmatic II’ slaan de stoppen serieus door. Het
in drie delen uiteenvallende en ruim 18’ durende ‘Transient’ zet de
perfecte kroon op het werk. Beginnend in de zuiverste ambient traditie wordt de
rust al gauw verstoord door flitsende gitaarinterventies terwijl vleugjes
‘early’ Mastermind en psychedelica worden opgemerkt. Als ‘spielerei’
wordt nog een ‘mystery’ bonustrack helemaal op het eind geplaatst nadat de
muziek in feite reeds enkele minuten gestopt is. Meer dan een impressie van een
repetitie lijkt het toch niet te zijn. Het enige spijtige aan deze plaat vind ik
het gebruik van de drumcomputer, een vaak voorkomend probleem. Het gebruik van
een drummer van ‘vlees en bloed’ zou de dynamiek nog meer ten goede zijn
gekomen. Niettemin zullen ondermeer fans van Porcupine Tree aan deze
‘Transient’ zeker een flinke kluif hebben ! |
