Doodzonde dat deze groep geen langer leven beschoren was. In haar korte bestaan heeft de groep 2 regelrechte klassiekers afgeleverd (‘UK’ en ‘Danger Money’), alvorens er met het live-album ‘Night after night’ een punt achter te zetten. Er ligt een wereld van verschil tussen het stilistisch verfijnde eerste en het bijzonder energieke tweede album, maar de kloof tussen beide wordt gedicht door deze ‘Concert Classics’, een live-registratie van een concert uit 1978, opgenomen in Boston. Hoewel het hier om een veredelde bootleg gaat (jammer, want de geluidskwaliteit is maar net acceptabel), is het wel een erg interessant gegeven om enkele songs van ‘Danger Money’ in de originele bezetting (Jobson, Wetton, Holdsworth en Bruford) te kunnen horen. ‘Alaska’ en ‘Time to kill’ bijten de spits af en worden met veel brio afgehaspeld. Alle zo kenmerkende ingrediënten zijn overvloedig aanwezig : het kurkdroge, complexe maar loepzuivere drumwerk van Bruford, het quasi onnavolgbare en onvoorspelbare gitaarspel van Holdsworth, het ijzingwekkend verbluffende klaviergejongleer van Jobson en de opzwepende bas van Wetton, die ook in vocaal opzicht erg op dreef lijkt. ‘The only thing she needs’ en ‘Carrying no cross’ zijn twee songs die we kennen in hun wervelende versies op ‘Danger Money’. Hier horen we ze in een embryonaal stadium, maar het is tegelijkertijd boeiend en verbazend te constateren hoe ze op relatief korte tijd getransformeerd zijn van zuivere fusion (of noem het symfonische jazzrock) in diabolische symfo. Het laat ons, jammer genoeg, ook een groep in desintegratie horen, wat zich vooral uit in het weliswaar virtuoze maar tevens eigengereide spel van Holdsworth en de soms aarzelende interventies van Bruford. Met ‘Thirty years’ en ‘In the dead of night’ keert het vertrouwde UK-geluid in volle glorie weer, hoewel Bruford ook in laatstgenoemd nummer af en toe de pedalen lijkt te verliezen, tenminste als je deze versie vergelijkt met die op ‘UK’. Afsluiter ‘Caesar’s palace blues’ heb ik altijd al een zwak nummer gevonden, en ook het gitaarspel van Holdsworth kan niet verdoezelen dat het geen bijster sterke song is. Al bij al is ‘Concert Classics’ een erg boeiende ervaring en valt er in muzikaal opzicht heel wat te genieten. Jammer van de wat minder goede geluidskwaliteit, maar laat dat vooral het luisterplezier niet vergallen. Bespreking: Piet Michem |
