TRANSIENCE is de solo uitstap van Land’s End bassist/toetsenist Fred Hunter. Vermits hij op de CD ‘Sliding’ beroep doet op zanger/gitarist Jeff McFarland, drummer Mark Lavallee en gitarist Francisco ‘Kiko’ Neto heeft hij het ganse Land’s End rond zich geschaard zodat we in feite niet zozeer van een soloplaat kunnen spreken. Toch zijn de onderwerpen eigen aan de leefwereld van Hunter want hij wist voor deze plaat die plaatsen te kiezen die bij hem een blijvende indruk hebben nagelaten. Samen met Jeff wist hij menige plek te bezoeken en toen zijn zoveelste bezoek aan één van Amerika’s woestijnen, of het nu Californië, Arizona of Nevada was, opnieuw zijn inspiratie aanwakkerde werd het nummer ‘’Desert falls’ geboren. Zo kwam de ene plek na de andere aan bod en voor hij het wist was er een ganse plaat klaar. ‘At squaw peak’ zweeft middels lekker klinkende synths en het onmiskenbare keelgeluid van McFarland richting uitgelaten gitaarsolo en zo mogen wij ze graag horen. Een Arabische gloed valt over ‘Sliding’ dankzij de royaal aanwezige percussie. Het lange ‘Desert fals’ wijkt op een gegeven ogenblik van het voorspelbare traject af en gaat door middel van de integratie van saxofoon op een zachte jazzy toon verder. Naarmate de plaat vordert valt het op hoe sterk de gitaarsound van Fransisci Neto op dat van Dave Gilmour gaat lijken. ‘Utah revisited’ klinkt dan ook sterk op het Pink Floyd werk ano ‘The wall’ terwijl de sax van Steve de grote Dick Parry probeert bij te benen. Ook in ‘The seven pools’ komen wat het zweverige van Floyd tegen vooral in die passages waar repetitieve akoestische gitaar samensmelt met synths en er nadien een bluesy elektrische gitaar komt binnengeslopen. Bespreking: John 'Bobo' Bollenberg |
