Na uitmuntende CD’s als “The fabric of betrayal” en “Blood of the berry” heeft het Amerikaanse Timothy Pure een stevige stek veroverd in het huidige progwereldje. Alleen bassist André Neitzel en toetsenist Matthew Still zijn oude getrouwen van het eerste uur. Gelukkig stapte zanger Nick Savage na het eerste album op en werden de achtergrondstemmetjes van Still plotseling op de voorgrond geschoven hetgeen de Pink Floyd trekjes nog meer accentueert. De stem van Matthew Still komt immers zéér dicht in de buurt van die van David Gilmour. Middels de wondermooie arrangementen luister je bijgevolg naar een mengeling van een Pink Floyd ten tijde van “Wish you were here” en een Anyone’s Daughter ten tijde van “Adonis”. Ook hun derde “Island of the misfit toys” herbergt weer schitterende songs waarbij de zacht zwevende stem van Still je als het ware naar andere oorden voert. In ‘Playground politics’ herken ik elementen uit Manfred Mann’s ‘Father of day father of night’ en met het ietwat hardere, meer gedurfde titelnummer zit de groep meteen op de hielen van Porcupine Tree. Het is steeds de bedoeling van Timothy Pure om van elk van hun CD’s echte verhalen te maken alsof het om muzikale boeken gaat. “Island of the misfit toys” is daardoor een conceptalbum geworden waarbij het verhalen combineert van verschillende personages tijdens hun kinderjaren en adolescentie. Omwille van de sterke sociale banden krijgt het album een nogal donkere, hedendaagse ondertoon mee. Sterke zanglijnen, wervelende gitaarstukken bovenop klassevolle percussieve ‘fillers’ en ingetogen keyboards is wat je in het Timothy Pure boodschappentasje zal vinden. Zonder meer een blindelings aan te schaffen verlengstuk bij het inmiddels imposante Floyd oeuvre. Bespreking: John 'Bobo' Bollenberg |
