Sommige groepen scoren hoog met hun debuut doch hebben het daarna jarenlang moeilijk om met een bevredigende opvolger uit te pakken. Het Zweedse RITUAL verrastte vriend en vijand met het zéér originele debuut in 1995. In hetzelfde jaar dat Collage zanger Robert Amirian als achtergrondzanger zijn land tijdens het Eurovosiesongfestival vertegenwoordigde stond ook Ritual zanger Patrik Lundström op datzelfde podium voor Zweden (met de groep Blond). We verwachtten dat de man het grote geld had geroken doch mits ‘Superb birth’  kunnen we gerust zijn : Lundström heeft zijn streken nog niet verleerd. De nieuwe plaat klinkt veel directer en tevens veel ruiger dan de voorganger. De groep geeft dan ook grif toe dat het ‘vroeger’ teveel details aan de muziek toevoegde en daardoor de essentie van een nummer miste. Vooral in het jaar ’97 is de manier van werken bij Ritual verandert, is men zich meer tot de kern van de nummers gaan beperken en heeft men een duidelijke voorliefde voor heavy metal in de muziek geïntroduceerd. ‘Er gaat geen enkele repetitie voorbij zonder dat wij muziek van Iron Maiden hebben gespeeld’, aldus toetsenist Jon Gamble. Opener ‘Dinosaur spaceship’ herbergt Steve Howe slidegitaar terwijl de bas een prominente rol krijgt toebedeeld. Daarenboven wordt er duchtig geëxperimenteerd met de drumklanken om het geheel zéér eigentijds in te kleuren en op eenzelfde golflengte als Pearl Jam te plaatsen. Ritual anno 2000 is nog steeds dezelfde bezetting als ten tijde van het debuut en dat verklaart wellicht het feit dat dit ganse album als een zéér goed geöliede machine op je afkomt. Ook op akoestisch vlak klinkt Ritual schitterend zoals we in het aanstekelijke ‘Golden angel’ kunnen vaststellen. Bij nadere beluistering valt het op dat de solistische uitstapjes hebben moeten inbinden om een meer collectief geluid te bekomen waarin vooral de vocale capriolen van Lundström primeren. Het nummer ‘6/8’ verraadt dan weer de enorme voorliefde voor Arabische sferen. Het zijn die Oosterse uitstapjes die er ondermeer voor zorgen dat een nummer als ‘Sadly unspoken’ klinkt als een onuitgegeven Led Zeppelin nummer. Het betere werk komt vreemd genoeg inderdaad op het einde van de plaat aanzetten. ‘Did I go wrong’ is een wereldnummer ! Vooral de sterke chorus dat zo in je geheugen gegrift wordt is een knaller alsook de hedendaagse sound die ze in hetzelfde straatje als een Radiohead plaatst. ‘Mothersong’ is van hetzelfde laken een pak terwijl ook hier weer dat pompende John Bonham-achtige de muziek in het vanzelfsprekende Zeppelin straatje stuwt. Als bewijs dat de stem van Patrik Lundström van een uitzonderlijke kwaliteit is wordt ‘A voice of divinity’ voorgeschoteld, een nummer welke alleen stem en piano laat horen. Deze wereldplaat wordt afgesloten middels ‘Do you want to see the sun’ een orkaan van een nummer met opnieuw die typische Ritual signatuur. Als je een doordruk wenst van het eerste album kom je hier bedrogen uit doch wanneer ‘progressief’ voor jou betekent een totaal nieuwe wending bij elke plaat dan zit je met ‘Superb birth’ op de beste trein van het jaar 2000.

Website in order to promote progressive rock to a broader audience in Flanders but also in the entire world. No part from this website may be used in any other publication whether in print or on the world wide web without the editor's consent - all material is exclusive to Prog-Nose and copyright protected.

Last updated: 20 mei 2004 .
All rights reserved. Copyright © Prog-Nose 30/05/2001.