Amerika denkt dat ze middels het fenomeen ‘progmetal’ de kip met de gouden eieren gevonden heeft. Om origineel uit de hoek te komen heb je echter meer nodig dan het toevoegen van wat synthriedels bovenop harde gitaarriffs. Dat hebben die van PERSEPHONE’S DREAM maar al te goed begrepen. Op ‘Moonspell’ wordt het heft trouwens in handen genomen door de etherisch zingende Karin Nicely die pakweg in één enkele haal én Legend én Renaissance én The Gathering belichaamt. De muziek van het viertal klinkt bijwijlen donker en daar zal de 5-snarige bas van Chris Siegle wel voor iets tussen zitten. Eén van m’n favoriete nummers is zonder twijfel ‘Evident dreams’ waar dat frêle stemmetje doorheen die donkere basmuur priemt alsof het een fijne zonnestraal is die door een donkere wolkenmassa een weg zoekt. In feite kan je het geheel als een symfo variant op de muziek van The Cure bestempelen. Het spanningsveld wordt uitgebreid gedurende ‘Alternative reality’ terwijl het ritme versnelt en de zware, donkere achtergrondstemmen de hoge stem van Karin complementeren. Het lange instrumentale ‘Earth dreams’ is een experiment van het zuiverste bronwater waarbij diverse sferen en ritmische collages aan elkaar worden gekoppeld teneinde het geheel een onvoorspelbaar karakter te geven. Vooral het repetitieve patroon op de bongo’s werkt verslavend. Het blijft natuurlijk enorm gedurfd om zoiets in het midden van een plaat te programmeren doch dat typeert deze groep. Persephone’s Dream heeft het talent in huis om zich een zijsprong buiten de afgemeten prog regels te permitteren. Luister naar de electro-techno van ‘Electronic exotic’ waar Rush en Cure samensmelten. Uitsmijter ‘Doorways’ typeert precies waar deze muziek voor staat namelijk een bonte mengeling van sferen voortdrijvend op de wondermooie stem van Karin Nicely doch zonder enerverende soli. Een te volgen groepje ! Bespreking: John 'Bobo' Bollenberg |
