Daniel Gildenlow is de spil en bezieler van deze Zweedse groep. Hij was het die op zeer jonge leeftijd allerlei mensen rond zich verzamelde met die ιne droom in zich om iets te bereiken in de muziekwereld. Dit was voor hem een natuurlijke drang aangezien hij uit een muzikale familie stamt. Zijn eerste groep was Reality (gevormd in zijn thuishaven Eskilstuna). Een solide basiskennis uit het verleden maakte dat hij al doende leerde en nu zijn de composities neerslagen van zijn persoonlijke emoties, meer dan een reflectie van invloeden van andere groepen. Het eerste album dat hier uitgebracht werd in 1999 was One hour by the concrete lake, al bestond er ook nog Entropia uit 1997, voorheen gereleased door het Japanse Avalon, later in onze contreien verkrijgbaar gemaakt door Inside Out. De songs werden geschreven in de herst van 97, wanneer gitarist van het eerste uur Daniel Magdic de groep verlaat en in extremis vervangen wordt door huidige snarenplukker Johan Hallgren. Na een kort intro breken stevige gitarriffs de stilte; kabbelende toetsen begeleiden; even later maken we kennis met de wereldstem van Daniel (die me meermaals doet denken aan Roy S. Khan van Conception in hun hoogdagen) De muziek is opgebouwd uit vele lagen en complex van structuur. Het laat zich moeilijk omschrijven, waardoor 1 pluim voor originaliteit. Je kan ze slechts apprecieren na vele luisterbeurten. Maar omdat dit voor de lezers nuttige info is zou ik de lijn naar Dream Theater en Savatage trekken. Sommige delen komen over als een hoorspel, om dan steeds open te bloeien tot een waaier van bombast. New Years Eye gunt ons met zijn introverte karakter enige rust, wondermooi zijn de hemelsbrede klanktapijten waar de groep een patent op lijkt te hebben. Ofwel hou je hiervan, ofwel krijg je er een punthoofd van, maar na meerdere
beluisteringen in mijn toestel weet ik het best naar waarde te schatten en opent
de ontoegankelijkheid zich langzaam tot een strelende vorm van herkenning. Mijn onbetwiste favoriet van deze CD is het laatste nr : als ware het een ode aan hun label dat hun dromen verspreidt, zo is Inside out de samenvatting van drukke escapades om hun gedrevenheid te illustreren en plots is al die vaart verdwenen en worden we verwend met feeerieke akoestische gitaar en gedragen zang. Later zou blijken dat Daniel Gildenlow een bezig baasje is dat zijn medewerking verleent aan de live presence van supergroep Transatlantic. Vocaal en gitaargewijs voegt hij een extra dimensie toe aan hun totaalgeluid tijdens de toernee. Het verwondert me niks dat Pain of Salvation supporting act gaat zijn bij de komende Dream Theater tour. Hun muziek is duidelijk positief geinspireerd door de New Yorkers. Bespreking: Vera |
