Een
stukje geschiedenis in een doosje. Zo zouden we deze leuke dubbelaar kunnen
omschrijven want ook al is de opnamekwaliteit niet meteen superieur te noemen
toch is ze voor elke rechtgeaarde prog liefhebber van onschatbare waarde.
Uitgebracht op slechts 600 exemplaren krijg je in maar liefst 140 minuten lang
uitgesponnen thema’s van een Zwitserse band die, ook al blijft gans hun
bestaan een illustere aangelegenheid (het materiaal op deze CD verscheen begin
jaren tachtig op vinyl), perfect aansluit bij de groten uit de underground. Met
name Gentle Giant komt met reuzenschreden aanzetten om een duidelijk statement
in te nemen. Lekker in het oor klinkende Hammond klanken verdoezelen de vaak
ondermaats zingende Dominique Schmid terwijl gitarist Matthias Grob vaak een
gevecht moet aangaan met de door merg en been gaande bas van de Squire van
dienst Peter Büttiker. Gezien het in eerste instantie wellicht nooit de idee
was om dit materiaal ooit uit te brengen heeft de opname af en toe last van
overmodulatie doch van een oud meubel vind je die extra laag vernis toch ook
niet zo erg ?
Een nummer als ‘Plus Qu’un Instant’ straalt een zekere ELP sfeer
uit terwijl de Franse zang dan weer onverwijld richting Ange afstevent.
Toetsenist Kurt Widmer krijgt hier volop de gelegenheid om alle synths even uit
te proberen alvorens gitarist Matthias Grob de improvisatie van een stevige brok
smokin’ guitar voorziet. Eens de elektrische piano in ‘Afterwards’ haar
intrede maakt lijkt het alsof er een huwelijk ontstaat tussen ‘The
Snowgoose’, het materiaal van Flyte, de eerste elpees van Machiavel en de
melodie uit de Nazareth kaskraker ‘Love Hurts’. Gitaar en synth spelen samen
de sterren van de hemel gedurende ‘Bubble Brain’ waar het geheel naar het
eind een funky sausje krijgt inclusief de in die tijd bijna obligate drumsolo
achterna gezeten door een jachtige basgitaar resulterend in The Fish van Lizard
! ‘Zèbre’ moet dan weer een poëtisch hoogstandje worden waarbij de muziek
atonaal tekeer gaat en de Hammond lekker op z’n Jon Lord’s wordt
aangevallen. De titel van het bijna een half uur durende instrumentale stuk dat
volgt dekt precies de lading. ‘Jam’ is inderdaad een ellenlang jazzy stuk
dat gebouwd is rond een aantal vaste afspraken rond dewelke elke muzikant
individueel zijn ding kan doen. Vooral de saxofoon maakt hier zijn opwachting.
Als uitsmijter kan ‘Going On’ weer rekenen op een ruim assortiment aan
tempowisselingen waardoor de typische analoge symfo opnieuw in de kijker komt te
staan. |
